![\"2014-02-08](\"http:\/\/piekarscy.com.pl\/wp-content\/uploads\/2014\/02\/2014-02-08-19.32.31.jpg\")
<\/a><\/p>\nTak wi\u0119c od 1852 je\u015bli przyj\u0105\u0107 t\u0119 dat\u0119 za prawdziw\u0105, licz\u0105c wstecz musz\u0105 si\u0119 zmie\u015bci\u0107: Piotr Celestyn, Franciszek, Marcin, Samuel, Jakub i Jan. Je\u015bli si\u0119 we\u017amie pod uwag\u0119, \u017ce Jan dosta\u0142 szlachectwo w 1590 r., a burgrabi\u0105 zosta\u0142 w 1596 to jego dat\u0119 urodzenia przyj\u0105\u0107 nale\u017cy na rok 1558. Czyli, \u017ce w chwili, kiedy dosta\u0142 szlachectwo musia\u0142 mie\u0107 oko\u0142o 32 lata. Dlaczego w\u0142a\u015bnie tyle? Tu nale\u017cy odpowiedzie\u0107 nieco obszerniej. W rodzinie Gorczyckich dochowa\u0142y si\u0119 legendy wzgl\u0119dnie tradycja, \u017ce jeden z przodk\u00f3w by\u0142 rycerzem dru\u017cyny Kr\u00f3la Boles\u0142awa \u015amia\u0142ego i bra\u0142 udzia\u0142 w zamordowaniu biskupa Stanis\u0142awa. Ot\u00f3\u017c ten przekaz wydaje si\u0119 by\u0107 zupe\u0142nie prawdopodobny. Trudno go by\u0142o akurat w takiej wersji wykombinowa\u0107 i kto to mia\u0142 i dlaczego zmy\u015bla\u0107.\u00a0 Taki przekaz musia\u0142 by\u0107 w \u00f3wczesnych czasach bardzo uci\u0105\u017cliwy. Wiadomym bowiem by\u0142o, \u017ce wszyscy uczestnicy zamachu na \u015bw. Stanis\u0142awa, wraz z Kr\u00f3lem, zostali wykl\u0119ci.[1]<\/a> Poci\u0105ga\u0142o to za sob\u0105 bardzo w\u00f3wczas gro\u017ane i dotkliwe konsekwencje. Sam kr\u00f3l musia\u0142 zrezygnowa\u0107 z tronu i p\u00f3j\u015b\u0107 na wygnanie, jego wsp\u00f3lnicy stracili szlachectwo rozproszyli si\u0119 po ca\u0142ym kraju. Skoro kl\u0105twa poci\u0105ga\u0142a tak przykre skutki, to dlaczego nie starano si\u0119 w rodzinie Gorczyckich jak najszybciej o niej zapomnie\u0107 i wymaza\u0107 to ze \u015bwiadomo\u015bci innych. Ot\u00f3\u017c wiadom\u0105 jest rzecz\u0105, \u017ce wszyscy potomkowie nieszcz\u0119snego jastrz\u0119bca byli ch\u0142opami, a to poci\u0105gn\u0119\u0142o za sob\u0105 tak\u017ce przykre skutki, kto wie czy nie gorsze od kl\u0105twy, kt\u00f3ra dla potomnych musia\u0142a by\u0107 si\u0142\u0105 rzeczy czym\u015b mniej dotkliwym ni\u017c dla Jastrz\u0119bca i jego najbli\u017cszych. Musieli wi\u0119c wymigiwa\u0107 si\u0119 od obowi\u0105zk\u00f3w pa\u0144szczy\u017anianych i innych. W\u00f3wczas ich pytano, czemu nie s\u0142uchaj\u0105 pana, kt\u00f3remu podlegali. Odpowiadali w\u00f3wczas, \u017ce sami s\u0105 szlacht\u0105. Musieli wi\u0119c to wszystko udowodni\u0107. St\u0105d ta sprawa nie sz\u0142a w zapomnienie, poniewa\u017c stale by\u0142a \u017cywa i potrzebna. Czy to dawa\u0142o skutek, trudno powiedzie\u0107. Nale\u017cy wnioskowa\u0107, \u017ce musia\u0142o by\u0107 tak, jakby to mo\u017cna uzna\u0107 za prawdopodobne. W\u0142a\u015bciciel d\u00f3br, w kt\u00f3rych Gorczyccy mieszkali, chcia\u0142 mie\u0107 mo\u017cliwie du\u017co si\u0142y roboczej, bo od tego zale\u017ca\u0142 jego dobrobyt. Takich, co si\u0119 chcieli wymiga\u0107 od pa\u0144szczyzny musia\u0142o by\u0107 wi\u0119cej. Istnia\u0142o tych sposob\u00f3w wiele i o wiele lepsze od tego, jakiego u\u017cywali Gorczyccy. W tej sytuacji w\u0142a\u015bciciel d\u00f3br szlacheckich nie zgadza\u0142 si\u0119 na zwalnianie nikogo od pa\u0144szczyzny. Zw\u0142aszcza, \u017ce Gorczyccy mogli tego dowie\u015b\u0107. W efekcie pracowa\u0107 musieli, bo ich do tego zmuszono, a pozostawa\u0142a jedynie wiadomo\u015b\u0107 o ich kl\u0105twie, co na pewno \u017cycia nie umila\u0142o. [1]<\/a> To jest bardzo przekonywuj\u0105ce, bo jak pogodzi\u0107 tradycj\u0119 o pradawnym rodzie z dat\u0105 1590? \u2013 przyp. Stefanii z Ruszczykowskich Krosnowskiej.<\/em><\/p>\n<\/div>\n [2]<\/a> Wg. Wikipedii: <\/em> [3]<\/a> A sporysz? A malwa? \u2013 przyp. Stefanii z Ruszczykowskich Krosnowskiej.<\/em><\/p>\n<\/div>\n [4]<\/a> Oczywi\u015bcie mog\u0142o by\u0107 20 innych \u2013 przyp. Stefanii z Ruszczykowskich Krosnowskiej.<\/em><\/p>\n<\/div>\n<\/a><\/p>\n<\/a> <\/a> <\/a> <\/a> <\/a> <\/a> <\/a> <\/a> <\/a> <\/a> <\/a> <\/a> <\/a> <\/a> <\/a> <\/a> <\/a><\/p>\n
\n<\/em>Jan Gorczycki musia\u0142 by\u0107 \u015bwiadkiem takich zdarze\u0144 w swojej m\u0142odo\u015bci i postanowi\u0142 za wszelk\u0105 cen\u0119 wydosta\u0107 si\u0119 ze stanu ch\u0142opskiego. Czy jego wst\u0119pni nie chcieli tego samego? Na pewno tak, ale widocznie nie mieli na to odpowiednich warunk\u00f3w. Co by\u0142o takim warunkiem? Ot\u00f3\u017c w pierwszym rz\u0119dzie si\u0142a fizyczna i w og\u00f3le kondycja. Dawa\u0142o to mo\u017cno\u015b\u0107 ubiegania si\u0119 o szlachectwo za pomoc\u0105 zas\u0142ug wojennych.
\nN<\/em>ie tylko kondycja dawa\u0142a mo\u017cno\u015b\u0107 zas\u0142u\u017cenia si\u0119 na wojnie. Trzeba by\u0142o tak\u017ce mie\u0107 okazj\u0119 do takiego dzia\u0142ania, kt\u00f3re przez sw\u0105 wyj\u0105tkowo\u015b\u0107 uzasadnia\u0142o nadanie szlachectwa. Musia\u0142 to by\u0107 w wielu wypadkach raczej szcz\u0119\u015bliwy zbieg okoliczno\u015bci lub na przyk\u0142ad mo\u017cliwo\u015b\u0107 posiadania konia, o kt\u00f3re nie by\u0142o w\u00f3wczas \u0142atwo, by\u0142y niezmiernie drogie i mog\u0142a je na wojnie posiada\u0107 tylko szlachta.
\n<\/em>Skoro Jan dosta\u0142 szlachectwo w 1590 r., to nale\u017cy przypuszcza\u0107, \u017ce otrzyma\u0142 je za zas\u0142ugi wojenne albo odniesione w wojnie moskiewskiej Stefana Batorego, albo w bitwie pod Byczyn\u0105[2]<\/a>, gdy\u017c obie te wojny bezpo\u015brednio poprzedza\u0142y akt nadania szlachectwa. Nale\u017cy przypuszcza\u0107, \u017ce nie chodzi\u0142o tu raczej o wojn\u0119 moskiewsk\u0105 Stefana Batorego, bo w\u00f3wczas chyba nada\u0142by szlachectwo. Zygmunt waza rozpocz\u0105\u0142 panowanie w 1587, a bitwa pod Byczyn\u0105 by\u0142a w 1588 r.
\n<\/em>Jak wiadomo w bitwie pod Byczyn\u0105 przeciwko Maksymilianowi dowodzi\u0142 Jan Zamoyski. Istnia\u0142 w\u00f3wczas mocno zakorzeniony zwyczaj, \u017ce \u00f3wcze\u015bni nadawali imiona swoim dzieciom od imion swoich dobrodziei. Nie ulega w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce najwi\u0119kszymi dobrodziejami dla Jana by\u0142 albo Jan Zamoyski, albo Zygmunt Waza. Syn Jana nie otrzyma\u0142 jednak imienia \u017cadnego z nich. Wniosek z tego prosty, ze syn Jana Jakub musia\u0142 ju\u017c \u017cy\u0107 i mie\u0107 imi\u0119. Nie mo\u017cna wykluczy\u0107, \u017ce dobrodziejem dla Jana m\u00f3g\u0142 by\u0107 kto\u015b inny, np. ten, kto w czasie bitwy u\u017cyczy\u0142 mu konia. M\u00f3g\u0142 mie\u0107 na imi\u0119 Jakub, ale to rozumowanie jest mniej prawdopodobne od pierwszego. Jan jako pocz\u0105tkowo ch\u0142op musia\u0142 o\u017ceni\u0107 si\u0119 stosunkowo wcze\u015bnie, bo taki by\u0142 w\u00f3wczas zwyczaj (u szlachty by\u0142o r\u00f3\u017cnie). Skoro o\u017ceni\u0142 si\u0119 wcze\u015bnie, to mo\u017ce kiedy mia\u0142 20 lat, a Jakub urodzi\u0142 si\u0119 w 1579 r., nie by\u0142o po co odwleka\u0107 urodzin dziecka, \u015brodk\u00f3w antykoncepcyjnych nie znano[3]<\/a>, a religijno\u015b\u0107 by\u0142a wielka.
\n<\/em>Przekaz w herbarzach m\u00f3wi o jednym dziecku Jana \u2013 Jakubie. To dziwne, poniewa\u017c rodziny by\u0142y na og\u00f3\u0142 w\u00f3wczas liczne. Kobieta albo by\u0142a w og\u00f3le bezdzietna albo skoro ju\u017c mog\u0142a rodzi\u0107, to rodzi\u0142a je stosunkowo cz\u0119sto. Herbarze nie podaj\u0105 tak\u017ce imienia zony Jana. Jan musia\u0142 pocz\u0105tkowo mie\u0107 wi\u0119cej dzieci. Jednak przyczyn\u0105 jego jednodziectwa musia\u0142 by\u0107 jaki\u015b tragiczny wypadek. Skoro nie mia\u0142 wi\u0119cej dzieci i imi\u0119 \u017cony jego nie zosta\u0142o zanotowane do czas\u00f3w, kiedy by\u0142 Jan szlachcicem, to musia\u0142 prawdopodobnie straci\u0107 \u017con\u0119 i dzieci wcze\u015bniej przed tym nim zosta\u0142 zas\u0142u\u017conym pod Byczyn\u0105.
\n<\/em>Czasy te, o kt\u00f3rych pisz\u0119, zaczynaj\u0105 by\u0107 coraz bardziej niespokojne. Nie ma ju\u017c wprawdzie wielkich najazd\u00f3w tatarskich, ale zdarzaj\u0105 si\u0119 napady tatarskie o mniejszych rozmiarach, r\u00f3\u017cnych oddzia\u0142\u00f3w, nawet takich, kt\u00f3re by\u0142y podporz\u0105dkowane polskiemu dow\u00f3dztwu. Czasem wojska rabowa\u0142y swoich, bo im d\u0142ugo zalegano z \u017co\u0142dem. I oto mo\u017cna ju\u017c przyj\u0105\u0107, \u017ce mia\u0142 miejsce nast\u0119puj\u0105cy wypadek[4]<\/a>.
\n<\/em>Jan obudzi\u0142 si\u0119 wcze\u015bnie w swojej chacie. Nie m\u00f3g\u0142 spa\u0107, bo \u017cywo w pami\u0119ci sta\u0142a mu wczorajsza rozmowa z ekonomem odno\u015bnie jego pracy w maj\u0105tku szlacheckim. Pracy odm\u00f3wi\u0142, a ekonom obieca\u0142 mu surow\u0105 kar\u0119. Nast\u0119pnego dnia, je\u017celi do pracy si\u0119 nie stawi. Otworzy\u0142 oczy i spojrza\u0142 na przypiecek. Nie by\u0142o na nim drwa i nie by\u0142o na czym zagotowa\u0107 strawy na \u015bniadanie dla rodziny. M\u00f3wi\u0142 wczoraj starszym ch\u0142opcom, by poszli po drwa do lasu, ale nie zrobili tego przez zapomnienie lub lenistwo. Spa\u0107 nie m\u00f3g\u0142, wi\u0119c wsta\u0142, ubra\u0142 si\u0119 i nuc\u0105c cicho \u201ekiedy ranne wstaj\u0105 zorze\u201d (je\u015bli pie\u015b\u0144 ta by\u0142a ju\u017c znana).[5]<\/a> Wychodzi\u0142 z chaty do lasu. Zapomnia\u0142 siekiery, wi\u0119c si\u0119 po ni\u0105 cofn\u0105\u0142. W lesie, kiedy \u015bcina\u0142 drzewo na opa\u0142, s\u0142ysza\u0142 jakby krzyki, jakby t\u0119tent, ale ha\u0142as si\u0119 nie powt\u00f3rzy\u0142, wi\u0119c doszed\u0142 do wniosku, \u017ce mu si\u0119 zdawa\u0142o. Zarzuci\u0142 wreszcie drzewo na plecy, zwi\u0105zane mocno sznurem[6]<\/a> i ruszy\u0142 do domu. Po chwili jednak us\u0142ysza\u0142 ha\u0142asy, kt\u00f3re poprzednio zlekcewa\u017cy\u0142. Rzuci\u0142 wi\u0119c drewno i pobieg\u0142 do domu wiedziony z\u0142ymi przeczuciami. Jeszcze w lesie ujrza\u0142 \u0142uny nad wsi\u0105. Wie\u015b si\u0119 pali\u0142a i zewsz\u0105d s\u0142ycha\u0107 by\u0142o krzyki mordowanych i piski dzieci. Chata jego sta\u0142a na skraju wsi, dopad\u0142 j\u0105 do\u015b\u0107 szybko. Kiedy stan\u0105\u0142 w drzwiach otwartych na o\u015bcie\u017c s\u0142ysza\u0142 jeszcze krzyk. Na dworze sta\u0142 ko\u0144 uwi\u0105zany do drzewa. W tym momencie w drzwiach ukaza\u0142 si\u0119 tatar i zrobi\u0142 dziwn\u0105 min\u0119 widz\u0105c Jana. Nie spodziewa\u0142 si\u0119 go tu zasta\u0107. W tym momencie Jan ci\u0105\u0142 go siekier\u0105 po g\u0142owie i Tatarzyn nie mia\u0142 czasu, by j\u0119kn\u0105\u0107. Jan skoczy\u0142 do izby i oczom jego ukaza\u0142 si\u0119 okropny widok i zona i dzieci le\u017ca\u0142y we krwi na klepisku. Zrozpaczony chwyci\u0142 si\u0119 za g\u0142ow\u0119 i zawy\u0142 okropnym g\u0142osem. Us\u0142ysza\u0142 to najm\u0142odszy syn, kt\u00f3ry nie wiadomo dlaczego znalaz\u0142 si\u0119 na strychu nad izb\u0105,. Jan zobaczywszy \u017cywego syna, w okamgnieniu opanowa\u0142 si\u0119, skoczy\u0142 po niego, z\u0142apa\u0142 wp\u00f3\u0142 i zni\u00f3s\u0142 go po drabinie. Na dole zas\u0142oni\u0142 mu oczy, aby ten okropny widom nie utkwi\u0142 mi na zawsze. Nie by\u0142o czasu do stracenia. Tatarzy mogli si\u0119 tu zjawi\u0107 lada chwila, nie wiedz\u0105c czy chata zosta\u0142a ju\u017c obrabowana. Podni\u00f3s\u0142 z ziemi szabl\u0119 tatarsk\u0105, chwyci\u0142 syna za r\u0119k\u0119 i pogna\u0142 z nim do lasu.
\n<\/em>Ta okoliczno\u015b\u0107 zupe\u0142nie wymy\u015blona usprawiedliwia stan rodziny. Jan, kiedy si\u0119 uratowa\u0142, drugi raz nie o\u017ceni\u0142 si\u0119. Nie chcia\u0142 rodzic dzieci, kt\u00f3rych by potem spotka\u0142 podobny los, jaki by\u0142 jego udzia\u0142em. Postanowi\u0142 za wszelk\u0105 cen\u0119 zmieni\u0107 stan. Zabicie Tatara, kt\u00f3re wynik\u0142o samoczynnie, bez zastanowienia, pozwoli\u0142o mu uwierzy\u0107 we w\u0142asne si\u0142y i spr\u00f3bowa\u0107 si\u0142 w bitwie. Skoro si\u0119 nie o\u017ceni\u0142, to nie mia\u0142 wi\u0119cej dzieci. M\u00f3g\u0142 mo\u017ce \u017ceni\u0107 si\u0119 po raz drugi, ale nie by\u0142o na to czasu. Nie chcia\u0142 si\u0119 ju\u017c \u017ceni\u0107 z ch\u0142opk\u0105, bo by\u0142 szlachcicem, a szlachcianki nie bardzo mia\u0142y ochot\u0119 wychodzi\u0107 za m\u0105\u017c za szlachcica bez tradycji rodowej. Zreszt\u0105 nie mia\u0142 \u017cadnych pieni\u0119dzy i teraz ten problem musia\u0142 mu g\u0142\u00f3wnie zaprz\u0105ta\u0107 g\u0142ow\u0119. Nie m\u00f3g\u0142 zreszt\u0105 zapomnie\u0107 o swej tragicznie zmar\u0142ej \u017conie. Postanowi\u0142 \u017cy\u0107 po to, by jego synowi i jego potomnym by\u0142o dobrze.
\n<\/em>Z przekazu od herbarzyst\u00f3w wiadomo, \u017ce Jan w 1596 r. zosta\u0142 burgrabi\u0105 sandomirskim (sandomierskim). By\u0142 to urz\u0105d w tych czasach du\u017co wa\u017cki. Burgrabi\u0105 nie m\u00f3g\u0142 zosta\u0107 smarkacz, cho\u0107by dobrze urodzony. By\u0142a to funkcja odpowiedzialna. Polega\u0142a w\u00f3wczas na staraniu si\u0119 wojskowym o gr\u00f3d. Trzeba by\u0142o dba\u0107 o mury, o zamek, o \u017cywno\u015b\u0107, o kwatery dla przemieszczaj\u0105cych si\u0119 wojsk. Skoro Jan t\u0119 funkcj\u0119 dosta\u0142, musia\u0142 si\u0119 przedtem wykaza\u0107 jakimi\u015b w tej materii zdolno\u015bciami. Musia\u0142 mie\u0107 chyba te 38 lat. Fakt ten przemawia r\u00f3wnie\u017c za trafnym ustaleniem jego daty urodzenia.
\n<\/em>Stanowisko burgrabi ulega\u0142o znacznym zmianom w ci\u0105gu wiek\u00f3w. Br\u00fcckner w swej encyklopedii podaje: \u201eBurgrabia by\u0142 zast\u0119pc\u0105 starosty w s\u0142u\u017cbie wojskowej oko\u0142o grodu, tytu\u0142 pozosta\u0142 szar\u017ca z czasem sama zanik\u0142a, gdy\u017c burgrabia i pierwotnie urz\u0119dnicy kr\u00f3lewscy, mianowani dla ka\u017cdego grodu przeszli zupe\u0142nie pod w\u0142adz\u0119 starost\u00f3w, stali si\u0119 ich urz\u0119dnikami lub znikli\u2026 Urz\u0119du tego nie dost\u0119powali urz\u0119dnicy ziemscy (kasztelanowie i inni), bo burgrabi\u00f3w uwolni\u0142 Jagie\u0142\u0142o od pospolitego ruszenia.\u201d
\n<\/em>Nale\u017cy wi\u0119c dalej wnioskowa\u0107, \u017ce Jan, po zostaniu burgrabi\u0105 nie uczestniczy\u0142 ju\u017c w wojnach. B\u0119d\u0105c burgrabi\u0105 sandomierskim, miasta le\u017c\u0105cego stosunkowo blisko granicy mia\u0142 i tak wiele wojskowych k\u0142opot\u00f3w. Polowa\u0142 z pewno\u015bci\u0105 w olbrzymiej puszczy sandomierskiej, kt\u00f3ra w\u00f3wczas le\u017ca\u0142a w kotlinie sandomierskiej, by dostarcza\u0107 mi\u0119sa \u017cubr\u00f3w, dzik\u00f3w i saren[7]<\/a> dla wojska. Sandomierz by\u0142 w\u00f3wczas w XVI w. o\u015brodkiem handlu wi\u015blanego zbo\u017cem i produktami le\u015bnymi. Musia\u0142 Jan mie\u0107 sw\u00f3j udzia\u0142 w tej dziedzinie \u017cycia. Nie by\u0142o ju\u017c wtedy wi\u0119kszych bitew i wojen, w kt\u00f3rych mo\u017cnaby zyskiwa\u0107 s\u0142aw\u0119. Nast\u0119pn\u0105 wielk\u0105 bitw\u0105 by\u0142a bitwa pod Kircholmem[8]<\/a> w 1605 r. zako\u0144czona wspania\u0142ym triumfem or\u0119\u017ca polskiego i za nast\u0119pne 5 lat w 1610 r. mia\u0142a znowu miejsce bitwa pod K\u0142uszynem, gdzie \u017b\u00f3\u0142kiewski gromi\u0142 Moskali, a obie te bitwy sta\u0142y si\u0119 najs\u0142ynniejszymi, opr\u00f3cz trzech innych, w ca\u0142ej naszej historii. W bitwach tych Jan ju\u017c nie uczestniczy\u0142, bo by\u0142 za stary. Natomiast uczestniczy\u0142 w nich jego syn Jakub.<\/em><\/p>\n
\n
\n Bitwa pod Byczyn\u0105 zosta\u0142a stoczona w dniu 24 stycznia 1588 roku pomi\u0119dzy wojskami pretendenta do tronu polskiego po \u015bmierci Stefana Batorego, arcyksi\u0119cia austriackiego Maksymiliana III Habsburga, a armi\u0105 Rzeczypospolitej dowodzon\u0105 przez hetmana wielkiego koronnego Jana Zamoyskiego, stronnika Zygmunta III Wazy.<\/em>
\n Wojska arcyksi\u0119cia w nocy 24 stycznia zaj\u0119\u0142y pozycj\u0119 na wsch\u00f3d od Byczyny na trakcie kr\u00f3lewskim wiod\u0105cym do Polski. Dok\u0142adne ustawienia armii polskiej nie jest znane. Wiadomo natomiast, \u017ce cz\u0119\u015b\u0107 armii prawej flanki po przeprawieniu si\u0119 przez grobl\u0119, obesz\u0142a z boku lewe skrzyd\u0142o wojsk Maksymiliana. Manewr ten na pewno umo\u017cliwi\u0142a silna mg\u0142a, kt\u00f3ra utrzymywa\u0142a si\u0119 jeszcze w godzinach rannych.<\/em>
\n Obie armie sta\u0142y przez kilka godzin naprzeciwko siebie. Po opadni\u0119ciu mg\u0142y, kiedy arcyksi\u0105\u017c\u0119 zobaczy\u0142, \u017ce wojska polskie zachodz\u0105 go z boku, co grozi\u0142o odci\u0119ciem odwrotu do Byczyny \u2013 wyda\u0142 rozkaz do ataku. Bitwa trwa\u0142a bardzo kr\u00f3tko, by\u0142a bardzo krwawa i zamieni\u0142a si\u0119 w rze\u017a uciekaj\u0105cych \u017co\u0142nierzy. O sukcesie armii polskiej w cz\u0119\u015bci zadecydowa\u0142a panika w\u015br\u00f3d W\u0119gr\u00f3w, kt\u00f3rzy \u017ale zrozumieli wydane rozkazy i jako pierwsi zacz\u0119li uchodzi\u0107 z pola walki. To spowodowa\u0142o odwr\u00f3t pozosta\u0142ych oddzia\u0142\u00f3w.<\/em>
\n Arcyksi\u0105\u017c\u0119 schroni\u0142 si\u0119 w Byczynie, kt\u00f3r\u0105 z marszu wojska polskie zacz\u0119\u0142y oblega\u0107. Do ostrza\u0142u miasta wykorzystano dzia\u0142a pozostawione przez armi\u0119 Maksymiliana. Wojsko szykowa\u0142o si\u0119 do szturmu miasta, jednak arcyksi\u0105\u017c\u0119 kaza\u0142 wywiesi\u0107 bia\u0142\u0105 flag\u0119 i rozpocz\u0105\u0142 pertraktacje o warunkach poddania si\u0119.<\/em>
\n Dok\u0142adne miejsce, w kt\u00f3rym stoczono bitw\u0119 nie jest znane do dzisiaj. Prawdopodobnie jest to rejon wzg\u00f3rza 218 w pobli\u017cu wsi Roszkowice, kt\u00f3re okoliczni mieszka\u0144cy dzisiaj nazywaj\u0105 wzg\u00f3rzem \u015bmierci. Nie znamy te\u017c dok\u0142adnie wielko\u015bci obu armii walcz\u0105cych stron. W \u017ar\u00f3d\u0142ach podane s\u0105 r\u00f3\u017cne liczby od 3 do 6 tysi\u0119cy \u017co\u0142nierzy ka\u017cda. Po bitwie na polecenie Jana Zamoyskiego, wydane burmistrzowi Byczyny, mieszka\u0144cy miasta pochowali w jednej wsp\u00f3lnej mogile zabitych obu stron. Do dzi\u015b nie wiadomo ilu ich pochowano. Przekazy wspominaj\u0105, \u017ce od 3 do 5 tysi\u0119cy. \u2013 przyp. MKP<\/em><\/p>\n<\/div>\n