![\"jadwiga](\"http:\/\/piekarscy.com.pl\/wp-content\/uploads\/2014\/02\/jadwiga-z-gorczyckich-tyblewska.jpg\")
<\/a>Jadwiga z Gorczyckich Tyblewska<\/p><\/div>\n
Si\u0105szyce, dnia 29.III.1921 r.<\/em><\/p>\n Niedawno wr\u00f3ci\u0142am z kopalni \u201eCzelad\u017a\u201d od Ignasia. Pobyt tam zostawi\u0142 mi najmilsze wspomnienia. W synowej mojej znalaz\u0142am prawdziw\u0105 c\u00f3rk\u0119, patrza\u0142am na ukochan\u0105 siostr\u0119 Skrzyneck\u0105, na wnuka, na szcz\u0119\u015bcie syna, \u017ce mu Pan B\u00f3g da\u0142 \u017con\u0119 z sercem i \u017ce wr\u00f3ci\u0142 z wojny szcz\u0119\u015bliwie z krzy\u017cem walecznych na piersiach. By\u0142 w potyczkach nad Bugiem. 6 sierpnia przep\u0142yn\u0105\u0142 Bug w ca\u0142ym uzbrojeniu. W tym mokrym ubraniu ca\u0142y dzie\u0144 sta\u0142 pod kulami bolszewickimi, z ca\u0142ym patriotyzmem bi\u0142 si\u0119 nara\u017cony ci\u0105gle na \u015bmier\u0107 i Pan B\u00f3g go ocali\u0142, bo jakie\u017c to prawdziwe, \u017ce bez woli Boskiej w\u0142os cz\u0142owiekowi z g\u0142owy nie spadnie. Igna\u015b poszed\u0142 na wojn\u0119 z takimi s\u0142abymi p\u0142ucami, wychudzony po odbytej par\u0119 miesi\u0119cy temu chorobie p\u0142ucnej, a wr\u00f3ci\u0142 po niewygodach wojennych w pe\u0142ni si\u0142[1]<\/a>. Poszed\u0142 na ochotnika, tak samo zi\u0119\u0107 m\u00f3j Franu\u015b Kokczy\u0144ski podczas inwazji bolszewickiej na Polsk\u0119. Obaj jednakowo wolni od s\u0142u\u017cby wojskowej dla zdrowia s\u0142abego, nie wahali si\u0119 rzuci\u0107 \u017con\u0119 i dzieci i i\u015b\u0107 na obron\u0119 naszej wolnej Ojczyzny. Nigdy nie zapomn\u0119 tych strasznych dni podczas pochodu bolszewickiego na Warszaw\u0119. By\u0142am wtedy w Kaliszu. Polacy zgn\u0119bieni snuli si\u0119, milcz\u0105c, po ulicach. Cz\u0119sto mo\u017cna by\u0142o zobaczy\u0107, jak id\u0105c czytali gazety. Na twarzach przechodni\u00f3w nie mo\u017cna by\u0142o wyczyta\u0107 rado\u015bci. T\u0119 tylko widzia\u0142am u \u017byd\u00f3w, kt\u00f3rzy przez wieki \u017cyj\u0105c z nami i innymi narodami, nie z\u017cyli si\u0119 i zlali z nimi, a tylko wyodr\u0119bnili i \u015bci\u015blej jeszcze zsolidaryzowali si\u0119 ze sob\u0105.<\/em><\/p>\n By\u0142am tak silnie zdenerwowana po\u0142o\u017ceniem Kraju, \u017ce chwilami my\u015bli zebra\u0107 nie mog\u0142am. Ci\u0105gle wida\u0107 by\u0142o, po przyj\u015bciu ka\u017cdego poci\u0105gu, ca\u0142e rodziny uciekaj\u0105ce od strony Warszawy. To zestawienie tej grozy utraty Ojczyzny, przelania krwi naszych rodak\u00f3w w por\u00f3wnaniu z tymi \u015bladami barbarzy\u0144stwa niemieckiego w Kaliszu, przez zbombardowanie i spalenie Kalisza, by\u0142o straszne. Ruiny Kalisza przypomina\u0142y Pompej\u0119. By\u0142 to w swoim rodzaju niezwyk\u0142y widok, imponuj\u0105cy sw\u0105 groz\u0105. Dla mnie Kalisz ma tyle wspomnie\u0144, \u017ce ka\u017cda bytno\u015b\u0107 wiele nerw\u00f3w kosztuje. Czasem jak widz\u0119 w ruinach odkryte \u015bciany pokoi, gdzie kiedy\u015b z m\u0119\u017cem mieszka\u0142am, nie mog\u0119 oczu oderwa\u0107, czuj\u0119 po prostu b\u00f3l fizyczny w sercu, a pomimo tego patrz\u0119 i pastwi\u0119 si\u0119 sama nad sob\u0105, bo mam wra\u017cenie, \u017ce tam s\u0105 mego m\u0119\u017ca my\u015bli, s\u0142owa, a mo\u017ce i dusza, za kt\u00f3r\u0105 t\u0119skni\u0119.<\/em><\/p>\n Ko\u0142o drugiego mieszkania, gdzie mieszkali\u015bmy lat 20 oboje i wychowali nasze dzieci, r\u00f3wnie\u017c przej\u015b\u0107 oboj\u0119tnie nie jestem w stanie. Czasem, jak nikogo nie ma, wejd\u0119 od strony podw\u00f3rza i patrz\u0119 na ogr\u00f3d, na drzewa sadzone r\u0119k\u0105 mego m\u0119\u017ca. Patrz\u0119 na okna, schody, a wtedy kiedy zdaj\u0119 sobie spraw\u0119, \u017ce tam w pokoju, poza tymi drzwiami dawniej by\u0142y najbli\u017csze memu sercu osoby, a dzi\u015b tylko obcy ludzie, t\u0142umi\u0119 \u0142kanie i uciekam, by ukry\u0107 \u0142zy cisn\u0105ce si\u0119 do oczu[2]<\/a>.<\/em><\/p>\n Takie to \u017cycie ludzkie, wi\u0119cej w nim \u0142ez ni\u017c rado\u015bci.\u00a0 Jad\u0105c do Si\u0105szyc cieszy\u0142am si\u0119, \u017ce zobacz\u0119 Stasi\u0119 Trzebuchowsk\u0105, za kt\u00f3r\u0105 t\u0119skni\u0142am. Tak z\u017cy\u0142am si\u0119 z ni\u0105, tak przyzwyczai\u0142am do niej, do twarzy zawsze pogodnej i dziwnie troskliwej dla mnie i dla jej dzieci. Zasta\u0142am Stasi\u0119 skamienia\u0142\u0105 z b\u00f3lu po stracie syna Boles\u0142awa. Nic j\u0105 dzi\u015b ju\u017c nie cieszy. Straci\u0142a dziecko, kt\u00f3re mo\u017ce nie wi\u0119cej od innych j\u0105 kocha\u0142o, ale najwi\u0119cej okazywa\u0142o tego serca, kt\u00f3rego tak w \u017cyciu pragn\u0119\u0142a, a tak ma\u0142o mia\u0142a okazywane. Bole\u015b Trzebuchowski sko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 realn\u0105 we W\u0142oc\u0142awku, chor\u0105\u017c\u00f3wk\u0119 w Warszawie. By\u0142 ochotnikiem w wojsku polskim od przesz\u0142o dw\u00f3ch lat, walczy\u0142 na frontach, a zgin\u0105\u0142 w domu przez nieostro\u017cno\u015b\u0107 od kuli przy czyszczeniu rewolweru. Zapomnia\u0142 wyj\u0105\u0107 kul\u0119 i ta przez oko przesz\u0142a m\u00f3zg. Tak si\u0119 nie spodziewa\u0142 wystrza\u0142u, \u017ce nawet oka nie zmru\u017cy\u0142, powieka by\u0142a nieprzestrzelona. Ksi\u0105dz zd\u0105\u017cy\u0142 przyjecha\u0107, da\u0142 mu rozgrzeszenie i ostatnie olejem \u015bwi\u0119tym namaszczenie. Pochowany w grobie familijnym w Si\u0105szycach. Mia\u0142 lat 24.<\/em><\/p>\n
<\/p>\n
\n