![\"jadwiga](\"http:\/\/piekarscy.com.pl\/wp-content\/uploads\/2014\/02\/jadwiga-z-gorczyckich-tyblewska.jpg\")
<\/a>Jadwiga z Gorczyckich Tyblewska<\/p><\/div>\n
\u0141owicz, 18.III. 1922 r.<\/em><\/p>\n 6 grudnia 1921 r. umar\u0142a siostra mojej matki Paulina z Nieszkowskich Maleszewska. By\u0142am chora i nie mog\u0142am pojecha\u0107 na pogrzeb. Wypad\u0142 mr\u00f3z i taka go\u0142oled\u017a, \u017ce trudno i\u015b\u0107 za trumn\u0105, by\u0142o tak \u015blisko, \u017ce si\u0119 co troch\u0119 kto\u015b przewraca\u0142. Smutny to by\u0142 pogrzeb. Dalsza rodzina i znajomi odprowadzili cia\u0142o tylko do mostu, a dalej a\u017c na Br\u00f3dno poszed\u0142 za trumn\u0105 jedynie wnuk po siostrze Stefan Skawi\u0144ski i kuzyn m\u0119\u017ca ciotki Ojrzy\u0144ski. Nie le\u017cy ciotka Maleszewska z m\u0119\u017cem swoim i c\u00f3rka na Pow\u0105zkach, ani tez na kalwi\u0144skim cmentarzu z matk\u0105 swoj\u0105 i siostr\u0105 Kosseck\u0105, tylko samotna na Br\u00f3dnie. Nie by\u0142a ciotka szcz\u0119\u015bliwa, nie wiod\u0142o jej si\u0119 za \u017cycia i a\u017c do grobu.<\/em><\/p>\n (W tym miejscu naklejony jest wyci\u0119ty z gazety drukowany nekrolog):<\/em><\/p>\n \u015a. +\u00a0 P.<\/em> 20\/III. W trzy miesi\u0105ce po ciotce Maleszewskiej umar\u0142 wuj Hieronim. Mimo, \u017ce nie by\u0142am przywi\u0105zana do niego, ogarn\u0105\u0142 mnie dziwny \u017cal. Przez chwil\u0119 nie mog\u0142am \u0142ez powstrzyma\u0107. Na pogrzebie wuja sz\u0142o wojsko z muzyk\u0105 do samych wr\u00f3t cmentarza. Oddano mu honory wojskowe jako powsta\u0144cowi w 63 roku. Wuj by\u0142 d\u0142ugo wi\u0119zionym po st\u0142umieniu powstania i jak wr\u00f3ci\u0142 to by\u0142 tak zmienionym, \u017ce go rodzona siostra nie pozna\u0142a. Wuj Hieronim by\u0142 rodzonym bratem mojej matki, jedynym ju\u017c krewnym z rodziny Nieszkowskich i ostatnim ze starszej generacji w naszej rodzinie[1]<\/a>.<\/em><\/p>\n \u0141owicz, 15.IB.1922. Wielka Sobota.<\/em><\/p>\n Franusiowie wyjechali do Bierzwiennej[2]<\/a> na \u015bwi\u0119ta, Julek do Piotrkowa, a raczek do Szczekanicy[3]<\/a> do swojego stryja Tadeusza, gdy\u017c w Bierzwiennej u Zygmunta Kokczy\u0144skiego nie mia\u0142by towarzystwa ch\u0142opc\u00f3w. Jestem wdzi\u0119czna Zosi, \u017ce zrozumia\u0142a mnie, i\u017c pomimo zaproszenia wola\u0142am zosta\u0107 sama. Tak mi tu dobrze, cicho swobodnie, tak dziwnie koj\u0105co dla duszy. Ile razy m\u0105\u017c mi przyjdzie na my\u015bl, modle si\u0119 za niego i niczyjej nie zwracam uwagi i niczem si\u0119 nie kr\u0119puj\u0119. Zawsze w mym domu w tym czasie mia\u0142am ju\u017c st\u00f3\u0142 suto zastawiony z barankiem na \u015brodku sto\u0142u, przybrany barwinkiem i zieleni\u0105 wed\u0142ug dawnych zwyczai. M\u0105\u017c m\u00f3j tak lubi\u0142 te dawne tradycje, \u017ce nigdy z domu w sobot\u0119 nie wyszed\u0142, aby samemu przyj\u0105\u0107 ksi\u0119dza, jak przychodzi\u0142 \u015bwi\u0119ci\u0107. Na drugi dzie\u0144 przyjmowa\u0142am z wizytami m\u0119\u017cczyzn, kt\u00f3rzy zawsze w mie\u015bcie przychodzili z \u017cyczeniami w pierwsze \u015bwi\u0119to. Gdybym pojecha\u0142a do Zygmusia, na ka\u017cdym kroku czu\u0142abym si\u0119 go\u015bciem, tak bardzo my\u015bl\u0105 daleko ze wspomnieniami, a kr\u0119powan\u0105 dostosowaniem si\u0119 do otaczaj\u0105cych os\u00f3b.<\/em><\/p>\n Przed paru godzinami, pomimo zaj\u0119cia u siebie w handlu, Leonek pami\u0119ta\u0142 o mnie i przybieg\u0142 odwiedzi\u0107 mnie. Ka\u017cde z mych dzieci pami\u0119ta o starej matce, aby mi na niczym nigdy nie zbywa\u0142o. Ka\u017cde oddzielnie zaproponowa\u0142o mi ponie\u015b\u0107 koszta mojej kuracji. Jutro p\u00f3jd\u0119 do Leonk\u00f3w, a dzi\u015b poczytam jeszcze, co tak bardzo lubi\u0119 i korzystam, p\u00f3ki mi wzrok jeszcze pozwala. Wspominam o zastawianiu sto\u0142u, bo mi si\u0119 zdaje, \u017ce jak wnuki moje dorosn\u0105, to ju\u017c zupe\u0142nie wyjdzie z mody ten zwyczaj pieczenia ciast, gotowania szynek, pieczenia indyk\u00f3w itd. na \u015bwi\u0119ta Wielkanocne, gdy\u017c od czasu wojny nie s\u0142ysza\u0142am, aby ksi\u0119\u017ca je\u017adzili \u015bwi\u0119ci\u0107 po domach zastawione sto\u0142y, jak dawniej u nas w Polsce by\u0142o w zwyczaju. Nar\u00f3d polski by\u0142 mniej podatny do przyj\u0119cia chrze\u015bcijanizmu, ani\u017celi inne narody nies\u0142owia\u0144skie, dlatego papie\u017c niekt\u00f3re \u015bwi\u0119ta, a raczej uroczysto\u015bci poga\u0144skie pozwoli\u0142 po\u0142\u0105czy\u0107 z chrze\u015bcija\u0144skimi, jak np. \u015bwi\u0119cenie zi\u00f3\u0142 na matk\u0119 Bosk\u0105 Zieln\u0105, \u015bwi\u0119cenie mi\u0119s, ciast i tradycyjnych jajek, kt\u00f3rymi si\u0119 zawsze Polacy dzielili w Pierwsze \u015bwi\u0119to Wielkiej Nocy, sk\u0142adaj\u0105c sobie \u017cyczenia wszelkiej pomy\u015blno\u015bci.<\/em><\/p>\n 3 maja 1922 r. w \u0141owiczu.<\/em><\/p>\n 25 kwietnia w Psarach zmar\u0142a Stanis\u0142awa z Gorczyckich Trzebuchowska, ta droga memu sercu stryjeczna siostra, kt\u00f3rej ca\u0142e \u017cycie, a\u017c do zamkni\u0119cia oczu na zawsze by\u0142o zaparciem si\u0119 swego \u201eja\u201d, posuni\u0119tym a\u017c do bohaterstwa. Zmar\u0142a w strasznych cierpieniach na raka, gdy\u017c aby bliskich swoich nie martwi\u0107, ukry\u0142a chorob\u0119, a\u017c do tego czasu, kiedy ju\u017c rana by\u0142a na wierzchu i rak w ca\u0142ym organi\u017amie, tak \u017ce \u017caden z doktor\u00f3w operacji robi\u0107 nie chcia\u0142, pomimo stara\u0144 dzieci. A tyle czasu naprz\u00f3d wiedzia\u0142a co j\u0105 czeka. Poodwiedza\u0142a drogie sobie osoby, jak siostr\u0119 w Warszawie i dzieci, rozporz\u0105dzi\u0142a wszystkim, rozda\u0142a nawet mi\u0142e jej pami\u0105tki, t\u0142umacz\u0105c si\u0119, \u017ce starszej kobiecie to ju\u017c niepotrzebne. Stanis\u0142awa Trzebuchowska by\u0142a typem polskiej matrony. W jej domu go\u015bcinnym potrzebuj\u0105cym dachu znalaz\u0142 zawsze serce i t\u0119 prawdziw\u0105 delikatno\u015b\u0107 uczu\u0107 szlachetnych, kt\u00f3ra potrafi odczu\u0107 nieszcz\u0119\u015bcie innych.<\/em><\/p>\n
\n Hieronim Ko\u015bciesza-Nieszkowski<\/em>
\n b. obywatel ziemski, weteran 1863 r.<\/em>
\n zmar\u0142 dnia 4 marca 1922 r., prze\u017cywszy lat 88<\/em>
\n Wyprowadzenie zw\u0142ok z mieszkania przy ul. <\/em>
\n Ho\u017cej Nr.28 na cmentarz ewangelicko-reformo-<\/em>
\n wany nast\u0105pi we wtorek, dn. 7-ego b.m., o godz.<\/em>
\n 2-ej po po\u0142., na kt\u00f3re zaprasza krewnych, ko-<\/em>
\n leg\u00f3w i \u017cyczliwych pozosta\u0142a w g\u0142\u0119boki smut-<\/em>
\n ku \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u017cona.<\/em><\/p>\n