![\"jadwiga](\"http:\/\/piekarscy.com.pl\/wp-content\/uploads\/2014\/02\/jadwiga-z-gorczyckich-tyblewska.jpg\")
<\/a>Jadwiga z Gorczyckich Tyblewska<\/p><\/div>\n
\u0141owicz, 16 maja 1922 r.<\/em><\/p>\n Do Marii Konopnickiej.<\/em><\/p>\n Czy ty pami\u0119tasz, zb\u0142\u0105kane dzieci\u0119,<\/em> Wiersz ten napisa\u0142a z Wasi\u0142owskich Wanda Walentynowa Gorczycka, zona stryjecznego brata mego ojca, a rodzona siostra Marii Konopnickiej. W tym czasie pisa\u0142a, kiedy poetka tak wiar\u0119 straci\u0142a. Stryjenka moja nie drukowa\u0142a nigdy swoich poezji, ale mia\u0142a t\u0119 wy\u017cszo\u015b\u0107 nad siostr\u0105, ze dzieci wychowa\u0142a religijnie i moralnie. Jedna z c\u00f3rek Walentynowej Gorczyckiej by\u0142a za literatem Janem Nitowskim. Gospodarno\u015bci\u0105 to \u017cadna z panien Nitowskich (chyba Wasi\u0142owskich) poszczyci\u0107 si\u0119 nie mog\u0142a. Pami\u0119tam, jak m\u00f3j Ojciec odwiedzi\u0142 raz Stryja Walentego w jego maj\u0105tku na wsi i z oburzeniem opowiada\u0142, \u017ce zasta\u0142 stryjenk\u0119 przy fortepianie, a stryja przyszywaj\u0105cego guzik do koszulki dziecka. Pomimo \u017ce stryj Walenty by\u0142 bliskim krewnym mego Ojca, gdy\u017c ich Ojcowie byli rodzeni bracia Gorczyccy, a matki rodzone siostry Jasi\u0144skie, to jednak po \u015bmierci stryja coraz rzadziej\u00a0 spotykam jego dzieci i dzi\u015b nie wiem nawet dobrze gdzie mieszkaj\u0105. Wiem tylko, \u017ce dwie starsze umar\u0142y, a mianowicie Jadwiga za Nitkowskim i Maria za Boles\u0142awem Jarnowskim. Jedna z c\u00f3rek jest za Rutkowskim, a druga (to jest czwarta) za Felicjanem Dutkowskim. Syn\u00f3w zdaje si\u0119 by\u0142o dw\u00f3ch: Karol i Zygmunt.<\/em><\/p>\n Przy tak licznej rodzinie, jak nasza, a w moim po\u0142o\u017ceniu przy ma\u0142ych \u015brodkach finansowych, trudno jest widywa\u0107 si\u0119 z dalsz\u0105 rodzin\u0105. W tych dniach odebra\u0142am te\u017c list od mojej kuzynki mojej Stawowskiej, abym j\u0105 odwiedzi\u0142a, gdy\u017c biedactwo dogorywa na raka. Gdybym mog\u0142a, pojecha\u0142abym do niej, ale jestem teraz ci\u0105gle cierpi\u0105ca i zamiast przyjemno\u015bci, mog\u0142abym swoj\u0105 osob\u0105 k\u0142opotu przysporzy\u0107. Ciotk\u0119 moj\u0105, co jest matk\u0105 tej mojej kuzynki, Helen\u0119 z Ostrorog\u00f3w Sadowskich Stawowsk\u0105 bardzo kocham. Dozna\u0142am od niej wiele serca. Na dwie godziny przed \u015bmierci\u0105 prosi\u0142a, aby po mnie syn pos\u0142a\u0142 konie. Rozumie si\u0119 pojecha\u0142am natychmiast, aby j\u0105 jeszcze zobaczy\u0107, ale ju\u017c nie zasta\u0142am przy \u017cyciu. By\u0142o mi bardzo przykro, tym wi\u0119cej, \u017ce i ciotka chcia\u0142a si\u0119 ze mn\u0105 po\u017cegna\u0107. Ca\u0142e \u017cycie by\u0142a nieszcz\u0119\u015bliw\u0105; panna z bogatego bardzo domu i pomimo, \u017ce jedyna c\u00f3rka, zosta\u0142a m\u0142odo wydana za cz\u0142owieka, kt\u00f3rego nie kocha\u0142a i z tak w\u0105t\u0142ym zdrowiem, ze by\u0142a przez lata po\u017cycia z m\u0119\u017cem ci\u0105g\u0142a przy nim siostr\u0105 mi\u0142osierdzia. Jako wdowa z braku m\u0119skiej opieki straci\u0142a maj\u0105tek. Wie\u015b zmuszona by\u0142a sprzeda\u0107 i dzieci wychowywa\u0107 w trudnych warunkach. Umar\u0142a te\u017c na raka. Wyspowiada\u0142a si\u0119 przed ksi\u0119dzem z s\u0105siedniej parafii, a w par\u0119 dni przed skonaniem prosi\u0142a syna ksi\u0119dza, aby jej da\u0142 koniecznie rozgrzeszenie w chwili \u015bmierci i tak te\u017c si\u0119 sta\u0142o, jak wszed\u0142 do pokoju i zobaczy\u0142, ze matce zrobi\u0142o si\u0119 niedobrze i \u017ce to prawdopodobnie konanie, stan\u0105\u0142 nad ni\u0105 i do ostatniej chwili rozgrzesza\u0142 j\u0105 a ta anielska dusza z u\u015bmiechem na ustach, ufna w mi\u0142osierdzie Boskie, patrz\u0105c na syna do ostatniego tchnienia, cicho zako\u0144czy\u0142a \u017cycie na wsi D\u0119be na probostwie swego syna. Pod\u0142ug mnie smutne mia\u0142a \u017cycie, ale \u015bmier\u0107 szcz\u0119\u015bliw\u0105. Cia\u0142o ciotki Stawowskiej zosta\u0142o przywiezione do Gi\u017cyc, do grobu familijnego obok ko\u015bcio\u0142a parafialnego. Dzi\u015b Gi\u017cyce s\u0105 jeszcze w r\u0119kach ostatniego spadkobiercy ksi\u0119dza Mieczys\u0142awa Sadowskiego, a proboszczem jest brat jego cioteczny Tadeusz Sadowski, ten w\u0142a\u015bnie syn ciotki Heleny Stawowskiej, kt\u00f3ry by\u0142 przy jej \u015bmierci. I kt\u00f3ry jestem pewna, przechodz\u0105c codziennie obok jej grobu do ko\u015bcio\u0142a, westchnie w ka\u017cdej mszy \u015bwi\u0119tej za spok\u00f3j duszy swojej zacnej matki. Ciotka Stawowska mieszka\u0142a w Pozna\u0144skim. Dopiero mniej wi\u0119cej w 1885 lub 1886 r. przyjecha\u0142a do kr\u00f3lestwa, gdy\u017c by\u0142 to ten czas, kiedy Niemcy wyp\u0119dzali Polak\u00f3w nienaturalizowanych w Ksi\u0119stwie Pozna\u0144skim. Ten los spotka\u0142 i ciotk\u0119 Stawowsk\u0105.<\/em><\/p>\n Z powodu choroby, kt\u00f3ra mi cz\u0119sto dotkliwie dokucza, tak pami\u0119\u0107 trac\u0119, \u017ce nieraz zdaje mi si\u0119, \u017ce zrobi\u0142am ju\u017c to, o czym tylko my\u015bla\u0142am, tak te\u017c nie zapisa\u0142am faktu urodzin mego najm\u0142odszego wnuka. Ignasiowi urodzi\u0142 si\u0119 syn 3 kwie-…..<\/em><\/p>\n (W tym miejscu tekst pami\u0119tnika si\u0119 urywa. Ostatnie s\u0142owa s\u0105 napisane na ko\u0144cu strony 114, a nast\u0119pnie w pami\u0119tniku jest \u015blad o\u015bmiu kartek wyci\u0119tych. Kartek tych nigdzie nie ma. Zosta\u0142y zniszczone przez Jadwig\u0119 Tyblewsk\u0105. Na pozosta\u0142ych w notesie kawa\u0142kach kartek wida\u0107 \u015blady tekstu, kt\u00f3rych zupe\u0142nie nie mo\u017cna odtworzy\u0107. Pami\u0119tnik otrzyma\u0142em od razu bez tych o\u015bmiu kartek, wszystkie strony ponumerowa\u0142em i nast\u0119pnej istniej\u0105cej kartce da\u0142em nr 115. ta ostatnia karta na stronie 115 ma wolny spory kawa\u0142ek miejsca z papierowa przypinka u g\u00f3ry, co wskazuje na to, \u017ce w tym miejscu musia\u0142 by\u0107 wklejony jaki\u015b obcy tekst, by\u0107 mo\u017ce klepsydra, jak poprzednio.)[1] \u2026.. wy, aby odda\u0107 ostatnia pos\u0142ug\u0119 cz\u0142owiekowi, kt\u00f3ry zawsze pisa\u0142 w duchu religijnym. Jeden z ksi\u0119\u017cy serdecznie przem\u00f3wi\u0142 nad grobem, wymieniaj\u0105c jego prace. Wspomnia\u0142 o powie\u015bci \u201eWierz\u0119 w Boga\u201d, kt\u00f3ra w owym czasie niewiary niekt\u00f3rych pisarzy, spowodowa\u0142a wielu nieprzyjaci\u00f3\u0142[2]<\/a>.<\/em><\/p>\n
\n Cichego domku naszego \u015bciany,<\/em>
\n Gr\u00f3b naszej matki rzucony w \u015bwiecie<\/em>
\n I \u0142z\u0105 sieroc\u0105 oblany.<\/em>
\n Czy ty pami\u0119tasz? O, powiedz, droga,<\/em>
\n Czyli ci obce ojca oblicze<\/em>
\n I mi\u0142o\u015b\u0107… Kt\u00f3r\u0105 wi\u00f3d\u0142 nas do Boga<\/em>
\n Przez ca\u0142e \u017cycie.<\/em>
\n Czy ci \u0142za b\u00f3lu serce po\u017car\u0142a,<\/em>
\n \u017be\u015b si\u0119 pami\u0105tek takich zapar\u0142a,<\/em>
\n Co ci przy\u015bwieca\u0107 powinny.<\/em>
\n O przem\u00f3w, powiedz kto temu winny,<\/em>
\n Bo ja zdumiona nie wiem, co znaczy<\/em>
\n Ta walka z niebem, ten krzyk rozpaczy,<\/em>
\n ten chaos my\u015bli i s\u0142owa.<\/em>
\n O przem\u00f3w, powiedz, bom ja gotowa<\/em>
\n Uwierzy\u0107, \u017ce to z\u0142udzenie, <\/em>
\n \u017be mi si\u0119 czary przy\u015bni\u0142y,<\/em>
\n \u017be tylko jakie\u015b fa\u0142szywe cienie<\/em>
\n Twoj\u0105 mi dusz\u0119 zakry\u0142y. <\/em>
\n Niedawno jeszcze, ach taka inna,<\/em>
\n Takiej anielskiej pe\u0142na prostoty,<\/em>
\n Wp\u00f3\u0142 rozbudzone, na wp\u00f3\u0142 dziecinna<\/em>
\n \u015ani\u0142a na ziemi wiek z\u0142oty<\/em>
\n I by\u0142a jasna, jak dzie\u0144 majowy.<\/em>
\n Dzi\u015b gromy na si\u0119 wzywa Jehowy…<\/em>
\n Bo\u017ce, m\u00f3j Bo\u017ce, co si\u0119 z ni\u0105 sta\u0142o,<\/em>
\n Czy serce w piersiach jej skamienia\u0142o, <\/em>
\n \u017be ju\u017c przem\u00f3wi\u0107 nie zdo\u0142a, <\/em>
\n \u017be g\u0142osu mego, co \u0142zami dyszy,<\/em>
\n W szalonym biegu ona nie s\u0142yszy<\/em>
\n I milczy, gdy na nie wo\u0142a, <\/em>
\n \u017be grzeszn\u0105 pych\u0105 duch jej zmazany<\/em>
\n W \u015bwietne acz z\u0142udne odzian \u0142achmany,<\/em>
\n W\u015br\u00f3d s\u0142o\u0144c bujaj\u0105c po niebie,<\/em>
\n Odbieg\u0142 niestety od Ciebie…<\/em><\/p>\n
\n<\/a>Tekst na str. 115 brzmi nast\u0119puj\u0105co:<\/p>\n