![\"jadwiga](\"http:\/\/piekarscy.com.pl\/wp-content\/uploads\/2014\/02\/jadwiga-z-gorczyckich-tyblewska.jpg\")
<\/a>Jadwiga z Gorczyckich Tyblewska<\/p><\/div>\n
Strzelce Wielkie, 6 sierpnia 1923 r.<\/em><\/p>\n Nie umiem piel\u0119gnowa\u0107 kwiat\u00f3w, z wielk\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 patrz\u0119 na dwie rabaty u Wandzi pe\u0142ne kwiat\u00f3w: bratk\u00f3w, go\u017adzik\u00f3w itd. Ka\u017cdy prawie z tych kwiat\u00f3w budzi inne wspomnienia z lat m\u0142odych. Ko\u0142o p\u0142otu wysia\u0142y si\u0119 pewnie z dawnych lat par\u0119 \u017c\u00f3\u0142tych nagietk\u00f3w. Ten kwiat pospolity przypomina mi, kiedy dzieckiem b\u0119d\u0105c, wymyka\u0142am si\u0119 cichaczem na wie\u015b do piastunki mojej poczciwej Felkowej. Nios\u0142am jej jak zwykle jaki\u015b kawa\u0142ek placka lub rodzynk\u00f3w i bieg\u0142am przez \u0142\u0105k\u0119, k\u0142adk\u0119, nad strumie\u0144, boj\u0105c si\u0119, \u017ceby mnie kto nie spostrzeg\u0142 w domu. Szcz\u0119\u015bliwa by\u0142am, jak si\u0119 zbli\u017ca\u0142am do chaty, przed oknami kt\u00f3rej a\u017c si\u0119 \u017c\u00f3\u0142ci\u0142o od nagietek. Mieszkali wtedy rodzice moi w Lgocie Gawronnej w Kieleckim. Mog\u0142am mie\u0107 najwy\u017cej lat 7, poniewa\u017c pami\u0119tam, \u017ce dawna moja piastunka da\u0142a mi jaki\u015b barszcz na \u0142awce i stoj\u0105c, ledwo je\u015b\u0107 mog\u0142am. Zam\u0105\u017cp\u00f3j\u015bcie tej mojej piastunki i t\u0119sknota za ni\u0105 to by\u0142o pierwsze moje zmartwienie w mym \u017cyciu. Zdaje mi si\u0119, \u017ce ta sama piastunka karmi\u0142a brata mojego J\u00f3zika. Pachn\u0105cy groszek przypomina mi Salu\u0144k\u0119 nasz\u0105, t\u0119 najidealniejsz\u0105 istot\u0119, jak\u0105 zna\u0142am w \u017cyciu. Ona tak lubi\u0142am ten kwiatek. I sia\u0142a go du\u017co. Go\u017adziki i astry przypominaj\u0105 mi m\u00f3j pobyt z Matk\u0105 w Busku, a du\u017ce \u017c\u00f3\u0142te kwiaty, co\u015b w rodzaju georginii tylko jeszcze wy\u017csze, to m\u0119\u017ca mojego ukochanego. On je tak bardzo lubi\u0142 i zachwyca\u0142 si\u0119 nimi w Roho\u017anie, gdzie na bujnym czarnoziemie rozrasta\u0142y si\u0119 wspaniale. W ogrodzie Franusi\u00f3w tam li\u015bcie nasturcji dochodzi\u0142y wielko\u015bci deserowych talerzyk\u00f3w. Najmilsze jednak kwiaty to narcyzy, te si\u0119 nie wi\u0105\u017c\u0105 z \u017cadnym smutnym wspomnieniem, owszem przeciwnie \u2013 przypominaj\u0105 mi \u017b\u00f3raw, gdzie nadzwyczajnie stary dw\u00f3r z dwoma gankami, werand\u0105 obros\u0142\u0105 dzikim winogronem, otoczony klombami, w kt\u00f3rych a\u017c biela\u0142o na wiosn\u0119 od narcyz\u00f3w, roi\u0142 si\u0119 go\u015b\u0107mi i rodzin\u0105. Tam nasza Marylka wysz\u0142a po raz drugi za m\u0105\u017c, tam jeszcze bywa\u0142 brat m\u00f3j Cypry\u015b. P\u00f3\u017aniej ju\u017c go wi\u0119cej nie widzia\u0142am. Mia\u0142am lat 13 jak wyprowadzili\u015bmy si\u0119 z \u017b\u00f3rawia. R\u00f3\u017ce przenosz\u0105 mnie w czasy narzecze\u0144stwa i m\u0142odo\u015bci mojej. Pami\u0119tam jak snop ca\u0142y \u015blicznych pe\u0142nych r\u00f3\u017c narwa\u0142am i wioz\u0142am do miasta do kole\u017canki mojej.<\/em><\/p>\n Tak dla nas starych zosta\u0142y tylko wspomnienia. Z chwil\u0105, kiedy nasze dzieci zostaj\u0105 same ojcami i matkami, powinni\u015bmy umie\u0107 wycofa\u0107 si\u0119 z \u017cycia, nasze zadanie sko\u0144czone. M\u0142odo\u015b\u0107 moja, a raczej kilka lat przed zam\u0105\u017cp\u00f3j\u015bciem po \u015bmierci ojca naszego prze\u017cy\u0142am\u00a0 w ci\u0105g\u0142ej trosce o byt nasz. Ten czas to by\u0142a nasza ruina maj\u0105tkowa. Matka zosta\u0142a ze zobowi\u0105zaniami na wsi 50 w\u0142\u00f3kowej bez ojca rodziny. Patrzy\u0142am ci\u0105gle na jej zabiegi i ci\u0105g\u0142e troski samotnej wdowy, tego czasu zatem nie mog\u0119 zaliczy\u0107 do chwil jasnych w \u017cyciu. Mog\u0119 \u015bmia\u0142o powiedzie\u0107, \u017ce mojej m\u0142odo\u015bci nie \u017ca\u0142owa\u0142am wcale, najszcz\u0119\u015bliwszy czas w mojem \u017cyciu, to by\u0142 wtenczas, kiedy m\u00f3j Igna\u015b sko\u0144czy\u0142 nauk\u0119, c\u00f3rki doros\u0142y i \u017cy\u0142am ich \u017cyciem. Tym moim dzieciom zawdzi\u0119czam najja\u015bniejsze chwile \u017cycia. One dzieli\u0142y si\u0119 ze mn\u0105 ka\u017cd\u0105 my\u015bl\u0105. Prze\u017cywa\u0142am z nimi ka\u017cd\u0105 ich rado\u015b\u0107, patrz\u0105c na nich i widz\u0105c jak s\u0105 bardzo kochane. By\u0142am tak szcz\u0119\u015bliw\u0105, \u017ce nie mog\u0142am r\u00f3wna\u0107 nawet tego uczucia z tym, jak widzia\u0142am, \u017ce sama by\u0142am kochana przez m\u0119\u017ca. To by\u0142a dla mnie najpi\u0119kniejsza m\u0142odo\u015b\u0107. Teraz chcia\u0142abym, aby to samo prze\u017cy\u0142y dzieci moje i dlatego przestaj\u0105c z wnukami ciagle kontroluj\u0119 si\u0119 sama, abym nie zabiera\u0142a serc wnuk\u00f3w dla siebie, bo to by by\u0142a krzywda mych dzieci, tym bole\u015bniejsza, \u017ce zadana przez w\u0142asn\u0105 matk\u0119. Dlatego napisa\u0142am, \u017ce czuj\u0119, i\u017c powinnam si\u0119 wycofa\u0107 z \u017cycia Zadanie moje sko\u0144czone, teraz my\u015bl moja powinna zwr\u00f3ci\u0107 si\u0119 na \u017cycie przysz\u0142e \u017bebym si\u0119 tylko wi\u0119cej modli\u0107 mog\u0142a. My\u015bli mam tak rozpierzchni\u0119t\u0105, \u017ce jedynie modlitwa za umar\u0142ych skupia my\u015bl moj\u0105 d\u0142u\u017cej.\u00a0<\/em><\/p>\n \u0141owicz, 24 kwietnia 1924 r.<\/em><\/p>\n 20 kwietnia 1924 r. zmar\u0142a w Kaliszu matka mego zi\u0119cia Helena z Dzier\u017cawskich Kokczy\u0144ska. Zmar\u0142a szcz\u0119\u015bliwa, bo otoczona wszystkimi dzie\u0107mi i najtroskliwsz\u0105 opiek\u0105 kochaj\u0105cych j\u0105 syn\u00f3w. Pochowana w Malanowie obok m\u0119\u017ca i jego rodzic\u00f3w.<\/em><\/p>\n \u0141owicz, 18 maja 1924 r.<\/em><\/p>\n Najstarsza siostra mego m\u0119\u017ca Tekla zmar\u0142a w Kaliszu. Z dziesi\u0119ciorga rodze\u0144stwa \u017cyje ju\u017c tylko czworo. W tym czasie tak wypada mi, \u017ce notuje same zgony.<\/em><\/p>\n 1 maja przyjecha\u0142a do nas serdeczna przyjaci\u00f3\u0142ka c\u00f3rki mojej Zosi pani Soszy\u0144ska i 3 maja sko\u0144czy\u0142a \u017cycie. P\u0119k\u0142a \u017cy\u0142a sercowa. Pani Soszy\u0144ska by\u0142a kobieta z zupe\u0142nym zaparciem si\u0119 siebie, \u017cy\u0142a zawsze z my\u015bl\u0105 o innych bez cienia egoizmu. Franusiowie sprowadzili jej ksi\u0119dza, zd\u0105\u017cy\u0142a si\u0119 jeszcze wyspowiada\u0107. Nie mia\u0142a dzieci, tylko staruszk\u0119 matk\u0119 przy sobie, o kt\u00f3rej w godzinie \u015bmierci jeszcze pami\u0119ta\u0142a, zwr\u00f3ci\u0142a swoje \u015bliczne czarne ocz\u0119ta na m\u0119\u017ca i powiedzia\u0142a: \u201eB\u0105d\u017a dobry dla matki\u201d. By\u0142o to ostatnie zdanie, jakie wypowiedzia\u0142a. Potem, pomimo stara\u0144 doktor\u00f3w serce coraz s\u0142abiej bi\u0142o, a\u017c w ko\u0144cu zupe\u0142nie zacich\u0142o. \u015amier\u0107 t\u0119 odczuli\u015bmy bardzo w ca\u0142ym domu, bo kochali\u015bmy pani\u0105 Soszy\u0144sk\u0105 jak blisk\u0105 krewn\u0105. Zosi oczy od \u0142ez nie odsycha\u0142y przez pierwsze te dni. Pochowana jest w \u0141owiczu. Na pogrzeb zjecha\u0142a najbli\u017csza rodzina, dwaj doktorzy: Machczy\u0144ski po rodzonym bracie i Bodnar po siostrze. M\u00f3wili u nas podczas obiadu po pogrzebie, \u017ce taki koniec by\u0142 dawno przewidywany przy chorym sercu i szcz\u0119\u015bcie, \u017ce si\u0119 nie przysz\u0142o to na ulicy lub w wagonie. By\u0142a od najm\u0142odszych lat bardzo uczuciowa. Wyczerpa\u0142o j\u0105 \u017cycie i pobyt w bolszewii. By\u0142o nam tak przykro, \u017ce teraz kiedy dosta\u0142a si\u0119 do Polski, kiedy warunki bytu zmieni\u0142y si\u0119 jej na lepsze, to przysz\u0142a \u015bmier\u0107. Trudno, takie wida\u0107 by\u0142y wyroki Boskie. Najwi\u0119cej jest biedna jej ociemnia\u0142a prawie matka, kt\u00f3ra prze\u017cy\u0142a wszystkie trzy c\u00f3rki.<\/em><\/p>\n By\u0142am w Kaliszu podczas odpustu \u015bw. J\u00f3zefa, wyspowiada\u0142am si\u0119, pomodli\u0142am za wszystkie moje dzieci i z takim \u017calem, tak\u0105 t\u0119sknot\u0105 \u017cegna\u0142am wychodz\u0105c cudowny obraz \u015bw. J\u00f3zefa, z my\u015bl\u0105, \u017ce pewno wi\u0119cej go nie zobacz\u0119. Ile\u017c tam opieki tego \u015bwi\u0119tego dozna\u0142am. Ile tam razem z ukochanym m\u0119\u017cem gor\u0105co si\u0119 modli\u0142am za nasze dzieci. Teraz je\u017adzi\u0142am, aby podzi\u0119kowa\u0107 za \u0142ask\u0119 doznan\u0105, \u017ce kiedy Wandzia, wnuczka, ci\u0119\u017cko chorowa\u0142a i spodziewana by\u0142a operacja, przyrzek\u0142am sobie rok po\u015bci\u0107 \u015brody do \u015bw. J\u00f3zefa i Pan B\u00f3g za przyczyn\u0105 tego \u015bwi\u0119tego raczy\u0142 mnie wys\u0142ucha\u0107. Gor\u0105czka spad\u0142a i niebezpiecze\u0144stwo min\u0119\u0142o. Odpust w Kaliszu o\u015bmiodniowy przypada na opiek\u0119 \u015bw. J\u00f3zefa w trzeci\u0105 niedziel\u0119 Wielkiej Nocy. Raz w m\u0142odych latach pami\u0119tam jak na 19 marca zjecha\u0142y si\u0119 siostry mego Ojca do Kalisza Chrzanowska i Rudnicka, a p\u00f3\u017aniej z moim Ojcem pojecha\u0142y do nas. Wiele os\u00f3b przyje\u017cd\u017ca\u0142o\u00a0 z Pozna\u0144skiego, teraz coraz mniej widzimy os\u00f3b z inteligencji na tym odpu\u015bcie, czy\u017cby tak wiara zanikn\u0105\u0107 mia\u0142a w tego cudownego \u015bwi\u0119tego, o kt\u00f3rym \u015bw. Teresa pisze \u201enie pami\u0119tamy, bym go o cob\u0105d\u017a w \u015bwi\u0119to Jego nadaremnie b\u0142aga\u0142a.\u201d[1]<\/a><\/em><\/p>\n