Archiwa kategorii: Piekarscy

Legitymacja emerycka ciotki Ziuty

Zofia Kozłowska to przyrodnia siostra mojego pradziadka Ludwika Piekarskiego. Ich ojcem był Michał Piekarski. Ale o ile matką mojego pradziadka była Julia ze Stalskich Piekarska, o tyle matką Józefy była Zofia ze Stalskich Piekarska, czyli siostra Julii, a równocześnie druga żona Michała.

Oto legitymacja emerycka tzw. “ciotki” Ziuty, jak się ją w rodzinie nazywało.

Udostępnij na:

Książę Teniszew założycielem Drugiego Warszawskiego towarzystwa wzajemnego kredytu

Pisałam tu kilkakrotnie, że brat mojego pięć razy pradziadka, czyli praprapraprapradziadka Bogusława Augusta Bogumiła Nieszkowskiego – Leon Nieszkowski był prezydentem Kalisza i marszałkiem szlachty powiatu kaliskiego. Jego córka Paulina wyszła za rosyjskiego pułkownika, który potem awansował do stopnia generała. Nazywał się Michał Sobolew. Ich córka wyszła za mąż za księcia Teniszewa.  Gazeta handlowa z 1900 roku donosi, że Teniszew jest współzałożycielem Drugiego Warszawskiego towarzystwa wzajemnego kredytu.

Drugie Warszawskie towarzystwo wzajemnego kredytu. P . minister finansów zatwierdził w dn. 31 marca r. b. ustawę „ Drugiego Warszawskiego towarzystw a wzajemnego kredytu”. Założycielami są pp.: Książe Włodzimierz Teniszew , Gustaw lir. Łubieński, Aleksander Czajewicz, Feliks Godycki-Cwirko, Tadeusz Hautke, Stanisław Ngórka, Adam Gliszczyński, Ludwik Drzewiecki, Władysław Frankenstein, Maksymilian Poznański, Józef Steyner i Bolesław Chrzanowski, inicyator Towarzystwa. Tak więc zyskujemy nową instytucyę kredytową, na zasadach wzajemności opartą. Instytucya taka, dobrze poprowadzona, może w obecnych czasach, gdy potrzeba racjonalnego kredj’tu jest tak ogólną, przynieść duże korzyści ogółowi.

 

 

Udostępnij na:

Jeszcze jeden nekrolog Michała Sobolewa

Pisałam już, że brat mojego pięć razy pradziadka, czyli praprapraprapradziadka Bogusława Augusta Bogumiła Nieszkowskiego – Leon Nieszkowski był prezydentem Kalisza i marszałkiem szlachty powiatu kaliskiego. Jego córka Paulina wyszła za rosyjskiego pułkownika, który potem awansował do stopnia generała. Nazywał się Michał Sobolew. Oto jego nekrolog z “Kurjera Warszawskiego” z 6 sierpnia 1866 roku. Być może jego autorem jest Józef Gorczycki mój praprapradziadek.

* (+ Sobolew.) Życie człowieka w społeczeństwie, ważne  ma znaczenie, boć społeczeństwo składa się z jednostek; komu dano wiele, od tego bardzo słusznie więcej Bóg i ludzie się dopominają. Szczęśliwy śmiertelnik, kiedy z czystem sercem,  spokojnem sumieniem zakończy pielgrzymkę żywota; ś.p. Michał Sobolew Jenerał, Senator, zasnął bez zaprzeczenia snem sprawiedliwych, dał się poznać jako człowiek, żołnierz i urzędnik, zajmując wyższe stanowiska rządowe w królestwie polskiem. Za szlachetne postępowanie w życiu, Bóg mu pobłogosławił w synie, w trzech córkach i w miłości przykładnej małżonki, z którą w roku 1836 w Kaliszu, wszedł związki  małżeńskie; ś.p. Sobolew, pozostawił serdeczny żal żony, dzieci i kaliszan, jako b. naczelnik wojenny kaliski od roku 1831 do roku 1840. Oddając ci cześć zasłużoną Michale daj Boże aby twoje życie było przykładem dla wielu.

Kaliszanin J.G. 

Udostępnij na:

Brat pradziadka daje datki na powstańców górnośląskich

Franciszek Piekarski uchodził w rodzinie za klerykała. A jednak… w organie PPS Robotnik znalazła się informacja, że dał datek na powstańców górnośląskich. Że o niego chodzi wiem z… adresu, który został podany. Franciszek mieszkał bowiem na Podwalu. Chyba, że to jakiś niesamowity zbieg okoliczności.

Udostępnij na:

Czy pradziadek był naciągaczem i oszustem?

Dzięki Polonie w gazecie “Dzień dobry” znalazłam osobliwy artykuł, którego negatywnym bohaterem jest mój pradziadek Ludwik Piekarski. W domu mówiło się, że był inżynierem wodociągowcem. Był członkiem wielu towarzystw i stowarzyszeń, dowborczykiem itd. Czy możliwe jednak jest, że nie miał tytułu inżyniera i posługiwał się nim bezprawnie? Wiele informacji podanych w artykule się zgadza. Pradziadek był synem kowala i mógł być najpierw czeladnikiem swojego ojca. Na pewno ok. 1906 roku wyjechał z rodziną w głąb Rosji. Podobno kanalizować Lwów, Kijów, a następnie Tyflis i Baku. Na pewno organizował wystawę sanitarną we Lwowie. Na wschodzie działał w całej masie towarzystw polonijnych na co są dowody w postaci wielu publikowanych na tym portalu dokumentów. Po powrocie do Polski stanął na czele Polskiego Instytutu Wodociągowo-Kanalizacyjnego, na co też są dowody m.in. w postaci jego publikacji. Wydawał pisma branżowe. W okresie II RP otrzymał wiele państwowych odznaczeń. Może więc to pomówienia? I próba zrzucenia winy na człowieka, który wyjechał z kraju? Ale może jednak był on kombinatorem? Teraz uświadomiłam sobie, że nie znalazłam nigdzie potwierdzenia jego inżynierskiego tytułu, ale przecież nie wszystkie dokumenty się u mnie zachowały. Nie wiem też gdzie się uczył. Są natomiast w domu weksle, które już tu publikowałam, a z których wynika, że jego ojciec ciągle pożyczał mu pieniądze. Przyłapałam też pradziadka na posługiwaniu się herbem “Rola”, a do tej pory nie znalazłam potwierdzenia, by był herbowy. Jaka jest więc prawda?

Oto artykuł z “Dzień dobry” z 16 marca 1906 roku. Pradziadek ma już trzech synów.

Nowy sposób naciągania

We wszystkich pismach codziennych przed kilku dniami ukazał się list jednego z adwokatów przysięgłych wypierającego się wszelkiego pokrewieństwa i znajomości z niejakim sobie zwącym się szumnie inżynierem Ludwikiem Piekarskim. Dzieje tego człowieka, a właściwie czyny jego w ostatnich czasach tworzyć mogą pokaźny przyczynek, rzucający jaskrawe światło na działalność naszych rozmaitego rodzaju komitetów, mających rzekomo nieść pomoc obywatelską. Skutkiem kryzysu fabrycznego, obecnie przeżywanego, ludzie dobrej woli zamierzali nieść pomoc zostającym bez pracy robotnikom. Wśród powodzi komitetów, które, w tym celu wyłoniły się z różnych instytucji, sekcja rzemieślnicza, istniejąca przy tutejszym oddziale Tow. popierania przemysłu i handlu, utworzyła doraźny komitet niosący pomoc zostającym bez pracy rzemieślnikom i robotnikom. Sekretarzem i kasjerem tego komitetu został p. Ludwik Piekarski, właściwie czeladnik kowalski, który jednak mając wyższe aspiracje, a niemogąc poszczycić się świadectwami szkolnemi zaczął dla powagi używać tytułu inżynierskiego. W ogóle zaznaczyć należy, że osobistość ta, właściwie nie mająca ściśle określonego zajęcia, umiała wkręcić się w sfery rzemieślnicze, a mając pewien tupet i dar wymowy, umiała sobie wśród naszych rzemieślników nadać pewien ton. Nic więc, dziwnego, że po kilkudziesiątletniej owocnej pracy redaktora Józefa Rzędkowskiego, „Gazeta rzemieślnicza” straciła wydawcę i grono rzemieślników oddało wydawnictwo tej gazety Piekarskiemu, Nowy wydawca wziął się bardzo energicznie po swojemu do pracy. Na okładkach gazety rzemieślniczej polecił wydawca wydrukować szereg nazwisk zamożniejszych rzemieślników i przemysłowców naszego miasta, poczem za ten „zaszczyt” figurowania na okładkach zbierał pieniądze od umieszczonych tam osób. Ponieważ w ogóle p. Piekarski miał wstręt do wszelkiego rodzaju pisania rachunków, ściśle określić wyłudzonej stąd sumy nie można, sądząc jednak z ujawnionych faktów suma ta musi być dziś pokaźną. Tego rodzaju „praca” wydawnicza nie przeszkadzała p. Piekarskiemu zająć się jak to już wyżej zaznaczyliśmy, kasjerstwem komitetu dla pozbawionych pracy rzemieślników i robotników; W tej „branży” praca wydawcy również niezbyt odbiegała od poprzedniego szablonu i przeważnie polegała na inkasowaniu pieniędzy i ofiar. Dopiero gdy mimo pokaźnych wpływów komitet zauważył, że nigdzie’ pieniędzy tych nie znać, oraz gdy dobroczyńcy Warszawy doszli do przekonania, że rozbicie akcji niosącej ratunek bez pracy pozostającym robotnikom na nieskończenie wielką liczbę samodzielnych komitecików jest bezcelowe — postanowiono od pana kasjera żądać rachunków. Dziwnym zbiegiem okoliczności na posiedzenie komitetu kasjer się nie stawił. Mimo to postanowiono: zebrać się z komitetem w Stowarzyszeniu techników. Wtedy kasjer widząc, że nowy komitet, zażąda rachunków, uznał za korzystniejsze szukać spokoju dla „skołatanych nerwów” za granicą, i zniszczywszy wszystkie książki śladem defraudantów uciekł za granicę państwa. Sprawa poszła zwykłem tropem. Instytucja, niosąca pomoc zostającym bez pracy, rzemieślnikom i robotnikom, nie chcąc gubić człowieka sprawę tę po cichu załatwić chciała, pragnąc zaznaczyć swój humanitarny, kierunek społeczny. Mimo to jednak sprawa ta wydostała się na forum ogólne przed członków sekcji rzemieślniczej i stąd też wywołała protest jednego z adwokatów.

Udostępnij na: