Archiwa kategorii: Demianiuk

Grób Zygmusia Demianiuka

Oto kolejna odsłona grobów rodzinnych. To grób babci mojego eks męża Cezarego Szymczaka. Pierwszą pochowaną tu osobą był tu Zygmuś Demianiuk brat jego mamy, który zmarł w czasie okupacji mając 13 lat. Potem doszła do niego jego mama, czyli babcia Felicja. Potem córka, czyli siostra teściowej – Marysia.

 

Udostępnij na:

Grób Cezarego na Bródnie

Oto kolejna odsłona grobów rodzinnych. To grób mojego eks męża Cezarego Szymczaka. Pierwszą pochowaną tu osobą była Halinka – siostra jego mamy, która zmarła mając 3 lata. Potem doszedł do niej jej tata, czyli dziadek Filip. Potem moje teściowa, czyli córka Filipa Jadwiga, a na końcu Cezary.

Udostępnij na:

Nowela Czesława Demianiuka

W dokumentach po moim byłym zmarłym mężu Cezarym Szymczaku zachowała się teczka z napisem „Listy z USA”. To listy od brata teściowej Jadwigi Demianiuk pisane do niej i jej siostry Marii przez ich brata Czesława Demianiuka, który wyemigrował do USA i tam żył jako… Chester Domes (ur. 17 marca 1914 – zm. 16 czerwca 1988). Wraz z żoną Ellen (ur. 25 listopada 1919 – zm. 24 września 2004) z pochodzenia Niemką mieszkali w New Jersey pod adresem: 144 Kamm Ave, South River, New Jersey 08882-2310, USA.
W teczce zachowały się nie tylko jego listy, ale też inne papiery. Na przykład napisane na maszynie opowiadanie. Czesław podpisał je nazwiskiem Domański, bo pod takim nazwiskiem występował przed wojną jako tancerz.

Czesław Domański
„La donna et mobile”… (Nowela)

Od dzieciństwa Jurek marzył o skrzypcach. O zwykłych, sporządzonych z lipowego, drzewa, lakierowanych jasno-orzechowym lakierem, skrzypcach, jakich cale tuziny wisiały witrynach wystaw magazynów z instrumentami i przyborami muzycznymi. Spiesząc do szkoły, zatrzymywał sie przed znanym mu od wielu-lat magazynem na Krakowskim Przedmieściu i wtulając mizerną twarzyczkę w wytarte zajęcze futerka, jakim obszyty był kołnierz jego zniszczonego paletka, przytupując dla rozgrzewki nóżkami o kamienne płyty chodnika, pieścił załzawionymi oczyma rasowe kształty skrzypiec leżących na miękkich poduszkach sporządzonych z połyskującego ciepłą polnych chabrów, aksamitu. Obok niego spieszyli ludzzie do biur i fabryk dudniąc głucho obcasami o kamienie jezdni czy chodnika, pędziły dorożki, biegli jego rówieśnicy głośno chuchając w zmarznięte dłonie i spiesząc do szkoły aby zdążyć przed dzwonkiem, spieszyły gospodynie po zakupy do miasta a on ciężko wzdychając i pocierając od czasu do czasu sztywniejące od mrozu uszy, marzył… zapatrzony w wygiętą szyjkę gryfu podzielonego czterema prostymi liniami strun biegnących wzdłuż jego czarnej, matowej powierzchni. Marzył i modlił się w cichości swego maleńkiego serca prosząc Bozie o cud w wyniku którego mógłby się stać właścicielem dawno już wybranych z całej kolekcji znajdujących się poza na pół zamarznięta szybą skrzypiec, czarnego futerału wymoszczonego wewnątrz ciemnofioletowym aksamitem i połyskującego niklem, pulpitu do nut…
Z błogich marzeń wyrywały go i przywoływały do smutnej i beznadziejnej rzeczywistości dźwięki olbrzymiego dzwonka, którym tak umiejętnie od wielu lat wydzwaniał godzinę rozpoczęcia zajęć w szkole, stary i zasuszony jak egipska mumia, woźny pan Józef. W momencie gdy pierwsze dźwięki poprzez grubą sferę marzeń dotarły do świadomości Jurka, zrywał się wówczas jak spłoszony ptak od wystawy i rzuciwszy jeszcze raz okiem w kierunku skoncentrowanego świata swoich marzeń, jakim dla niego była wystawa magazynu z instrumentami muzycznymi, biegł co siły w zmarzłych nogach do mieszczącej się nieopodal szkoły…

W dniu w którym pan Jerzy Wyrwicz, słuchacz Szkoły Muzycznej uzyskał dyplom jej ukończenia oraz zapewnienie pomocy dalszych studiów w Konserwatorium i nagrodę za pilność w postaci nieprzeciętnej wartości skrzypiec z pamiątkową srebrną plakietką, los uśmiechnął się do niego
w całej swej okazałości.

Na skromnym bankiecie pożegnalnym, został przedstawiony znajomej kolegi panience nadzwyczajnej urody i wdzięku, studentce 5 roku medycyny. Panienka o twarzy jakie spotyka sie tylko na szkicach czy malowidłach z czasów Leonardo da Vinci wywarła  na młodzieńcu szalone wrażenie, które później przeobraziło się w najpiękniejsze uczucie jakie dostępne jest
nie wielu ludziom, w bezgraniczna miłość. Każda wolniejsza chwile spędzali razem snując najsilniejsze i najpiękniejsze plany na dalszą przestrzeń swego życia, które zdawało im się uśmiechać cała gama złudnych refleksów, podsycanych żarem młodych, gorejących świętą, godnych bogów z Olimpu, Miłością…

Lecz życie jest twarde, nieubłagane i nie znające kompromisów. Oboje biedni i aczkolwiek zdolności ich rokują wspaniałą przyszłość, jedno z nich musi ze studiów zrezygnować aby zarobkiem uzyskanym za ciężką pracę umożliwić, dokończenie studiów drugiemu.
Jerzy nie namyśla się długo. Przerywa swoje wymarzone studia, zamyka pamiątkowe i bezcenne dla niego skrzypce do futerału, nuty składa do szuflady i dzięki znajomościom i protekcjom otrzymuje niezłe stosunkowo płatne stanowisko nocnego dozorcy, przy miejskich pracach kanalizacyjnych.
W nocy łażąc wzdłuż porżniętych rowów kanalizacyjnych, między pompami, żelastwem i kupą wszelkiego rodzaju sprzętu. Jerzy zapatrzony w migocące gwiazdy na nieboskłonie marzy… Jak niegdyś, przy wystawie magazynu z instrumentami. Marzy o awansie o wyższej stawce płacy o swojej ukochanej ponad życie Hance, dla której poświęcił umiłowaną i wyśnioną muzykę, marzy o bezprzykładnych zdolnościach Hanki i czekających ją końcowych egzaminach. Snuje się jak cień między zwałami wykopanej ziemi, nieczuły na słoty i jesienne szarugi. Nieraz zadumany i wpatrzony w jesienne mgły snujące się w perspektywie rozkopanej ulicy spostrzega na lepkim ekranie porannych oparów, klasyczną twarzyczkę Hanki, która musi być lekarzem a później słynnym na świat cały chirurgiem. Z zadumy wyrywają go głosy budzącego sie do codziennego znoju, pracy i ciężkich zmagań o prawo do życia, miasta. Powraca wówczas do rzeczywistości spostrzegając dziury w swoim obuwiu, zniszczone odzienie i zapadłe, sczerniałe z przemęczenia i niedożywienia, policzki. Z ciężkim westchnieniem przegląda teren powierzony jego pieczy,  po czym podkładając kilka kawałków drew do piecyka, na którym stoi kocioł z miętą dla robotników, przygotowuje się do zdania swej nocnej służby, dziennemu dozorcy.
Na poddaszu, gdzie mieszka, zjada śniadanie bardziej niż skromne, myje się i ciężko składa swoje wychudzone ciało na polowym łóżku i natychmiast zapada w twardy sen, który, jest dalszym ciągiem jego nocnych marzeń.
Śni o koncertach o słynnym czarodzieju tonów Paganinim, o
Stradivariusie, o dyplomie Hanki i zamierzonych przez nią studiach chirurgicznych zagranica.

Dni jak szare koraliki nanizaną się na sznur czasu wydłużający się w lata.

I znowuż w nieodmiennej kolejności spłynęła na świat zima, wlokąc za sobą wspaniały tren śniegu przetkany iskrzącymi się gwiazdkami znowuż jak zeszłego roku i jak poprzedniego, powiadomiono Jerzego, ze na skutek mrozów prace kanalizacyjne wytrzymano do wiosny. I znowuż jak dwie poprzednie zimy, Jerzy rozpocznie intensywna głodówkę i wędrówkę od restauracji do restauracji, wynajmując się jako grajek, a z braku tego zajęcia jako zwykły pomywacz. Byleby przetrzymać do wiosny, do rozpoczęcia prac w kanalizacji. O otrzymaniu jakiegoś innego zajęcia chociażby gońca w biurze przestał już dawno nawet marzyć. To już będzie ostatnia zima… Pisała Hanka, że na wiosnę złoży wszystkie egzaminy i otrzyma dyplom a wówczas… on rozpocznie studia. Pobiorą się i będą szczęśliwi. To nic, że w piersiach trochę rzęzi i kłuje. Głupstwo. Przyjedzie Hanka a wszystko się zmieni. Odpocznie trochę, odżywi się a później przyjdzie i na niego kolej. A może i Stradivariusa kiedyś sobie kupi…

Nareszcie, Paryż! Jak ciężko mu się było przedostać przez ostatnią granicę. Któżby to przypuszczał, że pod każdym wagonem będą sprawdzać podwozia na  których – wcale dobrze i wygodnie się siedzi. Wprawdzie szalony pęd pociągu potęguje i tak niezły mróz ale można ostatecznie wytrzymać. Ho, ho! Człowiek jak chce to wszystko zwycięży i przetrzyma…Tylko najgorzej dokucza ten kaszel… Usiądzie sobie człowiek na podwoziu, ulokuje się wygodniej a tu cię w piersiach piecze i kłuje, że aż strach. Obsługa kręci się po peronach, smarownicy zaglądają wszędzie gdzie nie potrzeba. No, ale po tych trudach, udało się… Byleby tylko z dworca niepostrzeżenie się wydostać gdzieś przenocować jutro odnajdzie Hankę…  Cztery lata już minęło gdy się rozstali a, przeszło rok upłynął jak ostatni
list otrzymał od niej… No ale wiadomo, nie zawsze się znajdzie czas na pisanie listów…

Z daleka jarzą się prostokąty oświetlonych okien olbrzymiego bloku szpitalnego, w którego kierunku wlecze się osłabiony i trawiony gorączka gruźlika obdarty i głodny, Jerzy Wyrwicz. Byleby tylko pozwolili przez noc w jakimś zacisznym kącie przesiedzieć i dali coś gorącego się
napić. Jutro, gdy odnajdzie Hanke to ona zapłaci im za ten okruch litości, po królewsku…

Lekarz dyżurny doktor Hanna Douben, asystentka i żona profesora Andree Douben, siedząc przy biurku w swoim gabinecie przygotowany rękopis do druku. Jest to poważny artykuł do pisma fachowego traktujący o zastosowaniu chirurgii, przy zwalczaniu raka. Nieśmiało puka siostra dyżurna i melduje, że przed chwilą, portier szpitala znalazł tuż przed. Wyjściem jakiegoś włóczęgę, który omdlał z wyczerpania. Jest to prawdopodobnie jakiś cudzoziemiec, ponieważ nie można się z nim porozumieć po francusku.

Gdy doktor Hanna Douben pochylona nad włóczęgą, wsłuchiwała się w tętno jego serca, chory na moment otworzył oczy, spojrzał na twarz, później na rękę przyozdobioną ślubną obrączką i zakrztusił się. Sczerniała, nieogolona od wielu dni i brudna twarz, napęczniała jak nadmiernie nadmuchany balon, zsiniała i wraz z nieludzkim skowytem bluznęła fontanna krwi z szeroko rozwartych ust na    kitel, na twarz, na ręce pani doktor Hanny Douben, asystentki i żony profesora Andree Douben.
Za oknami, przecinając refleks padającego światła, poczęły wirować samotne jak gdyby zabłąkane płatki śniegu zasypując ślady cudzoziemskiego włóczęgi pozostawione przez niego na chodniku wiodącym do szpitala i do kresu swego przeznaczenia…

Udostępnij na:

Z teczki “Listy z USA” – wiersz o matce

W dokumentach po moim byłym zmarłym mężu Cezarym Szymczaku zachowała się teczka z napisem “Listy z USA”. To listy od brata teściowej Jadwigi Demianiuk pisane do niej i jej siostry Marii przez ich brata Czesława Demianiuka, który wyemigrował do USA i tam żył jako… Chester Domes (ur. 17 marca 1914 – zm. 16 czerwca 1988). Wraz z żoną Ellen (ur. 25 listopada 1919 – zm. 24 września 2004) z pochodzenia Niemką mieszkali w New Jersey pod adresem: 144 Kamm Ave, South River, New Jersey 08882-2310, USA.
W teczce zachowały się nie tylko jego listy, ale też inne papiery. Na przykład napisany na maszynie wiersz o matce. Wszystko wskazuje, że jego autorstwa.

Dla Ciebie MATECZKO…

Deszcz mrzy za oknami,
Wiatr jęczy i hula po polach.
Patrzę w mglista przestrzen, patrzę ze łzami
W oczach i dumam..,. o ludzkich niedolach.

Straszliwej wojny, nadszedł już kres,
W koncentracyjnych obozach ucichły już jęki…
Wysycha powoli morze krwi i łez,
Skończyło się piekło cierpień i udręki.

Z zamorskich frontów, syn do Matki wróci,
Ona go ze łzami do piersi przytuli,
Pieszczota,matczyni tęsknotę ukróci
Zapłacze nad blizną od niemieckiej kuli…

Powrócą do swych Matek, obrońcy Londynu.
Garstka niezwycieónychr Serca ich, trwoga nie przenika
Jeden, przeciw pięciu, pośród mgły I dymu
Zwyciężali lub… ginęli „Śmiercię Lotnika”

Uściśnie swą Matkę na powitanie
Siwy „Lagrowiec” z Mauthausen
piersią jego wstrząśnie ciche łkanie
Jak niegdyś, gdy czytał list od Niej. Tam… w Gusen…

Tylko ja nie mam do kogo spieszyć….
Nie mam się komu pożalić,
Postacią Twą Matko – wzroku ucieszyć…
„Wracam do Mamy” – nie mogę się pochwalić…

Odeszłaś Mateczko w świat cleni i ciszy…
Pozostawiłaś tęsknotę, z lat dziecięcych sny…
Jęk mego serca, którego nikt nie słyszy,
Śmiech na mej twarzy, chociaż w sercu łzy…

Nie zaznam już nigdy radości na świecie..,.
I tłukę się po nim jak ślepy ptak,
Bezmierna tęsknota, jak cień się za mnę. wlecze,
Ach, Matko moja! – tak bardzo… tak bardzo Ciebie mi brak…

Udostępnij na:

Z teczki “Listy z USA” – piosenka

W dokumentach po moim byłym zmarłym mężu Cezarym Szymczaku zachowała się teczka z napisem “Listy z USA”. To listy od brata teściowej Jadwigi Demianiuk pisane do niej i jej siostry Marii przez ich brata Czesława Demianiuka, który wyemigrował do USA i tam żył jako… Chester Domes (ur. 17 marca 1914 – zm. 16 czerwca 1988). Wraz z żoną Ellen (ur. 25 listopada 1919 – zm. 24 września 2004) z pochodzenia Niemką mieszkali w New Jersey pod adresem: 144 Kamm Ave, South River, New Jersey 08882-2310, USA.
W teczce zachowały się nie tylko jego listy, ale też inne papiery. Na przykład ręcznie napisany fragment tekstu piosenki “Chłopcy z Albatrosa”.

Oto cały tekst:

Chłopcy z “Albatrosa”
Autor: Feliks Konarski

Na manewry do Saint Marka
Przypłynęła marynarka,
Przypłynęła, hen, z dalekich, obcych mórz.
A, że knajpa była sławna
U starego ojca Pawła,
Więc tam śpieszy pięciu chłopców z “Albatrosa”.

Ref:
I ten pierwszy, co był chudy,
I ten drugi, co był rudy,
I ten trzeci, co bez przerwy wódkę chlał,
I ten czwarty, ten obdarty,
Co miał w górę nos zadarty
I co z czartem o swą duszę w kości grał!
I ten piąty – ten najmłodszy –
Co w miłości był najsłodszy,
Co miał oczy jak diamenty czarne dwa.
Jak dziewczynie spojrzał w oczy
To od razu zauroczył
I mógł wtedy robić wszystko to, co chciał!

Każda jasno-, ciemnowłosa,
Śni o chłopcach z “Albatrosa”.
Z “Albatrosa” – bo tak statek ich się zwał!

A miał stary ojciec Paweł
Córkę wielce niełaskawą,
Piękną Lili, co nie chciała chłopców znać.
Aż pewnego dnia ujrzała,
Strach powiedzieć – pokochała
Wszystkich naraz pięciu chłopców z “Albatrosa”.

I pierwszego, co był chudy…
(…)

Pokochała złotowłosa
Pięciu chłopców z “Albatrosa”.
Z “Albatrosa” – bo tak statek ich się zwał!

Odpłynęli chłopcy nagle,
Znikły w dali białe żagle,
Płacze Lili, morze gorzkie od jej łez.
(Płacze Lili, rosi morze słoną łzą.)
A wtem z dala mkną sygnały,
Że “Albatros” wpadł na skały,
Zatonęło pięciu chłopców z “Albatrosa”.
(I zatonął wraz z załogą całą swą.)

I ten pierwszy, co był chudy…
(…)

Płacze Lili złotowłosa
Za chłopcami z “Albatrosa”.
Z “Albatrosa” – bo tak statek ich się zwał!

Płacze Lili dniem i nocą,
Gwiazdy w niebie się migocą,
Wielkim falom wciąż przybywa Lili łez.
Lecz… nie mija roczek cały,
Dziadzio Paweł niańczy małych
Pięciu malców – nowy manszaft “Albatrosa”.

Ref:
A ten pierwszy – to jest chudy,
A ten drugi – to jest rudy,
A ten trzeci – jakby trochę wódki chciał,
A ten czwarty – ten obdarty –
Co ma w górę nos zadarty,
Już by z czartem o swą duszę w kości grał!
A ten piąty – ten najmłodszy –
Tak, jak ojciec, jest najsłodszy
I ma ślepka jak diamenty czarne dwa!
Jak dziewczynie spojrzy w oczy
To od razu zauroczy
I mógł będzie zrobić wszystko, co by chciał!

Nie płacz, Lili złotowłosa,
Rośnie manszaft “Albatrosa” –
Taki sam, jak tamten z dzikich skał!

Udostępnij na:

Legitymacja Filipa Demianiuka

Po moim pierwszym mężu i jego rodzinie została spora teczka ciekawych dokumentów z okresu PRL. Gdyby dotyczyły żyjących na pewno bym ich nie publikowała. Ale właściciele nie żyją. Adresy dawno nieaktualne. Wszystkie dokumenty są ciekawym świadectwem minionego czasu. Oto legitymacja ubezpieczeniowa Filipa Demianiuka – dziadka mojego śp. byłego męża. To z niej wiem, że dziadek Filip pracował w Pracowniczym Ogrodzie Działkowym Sady Żoliborskie.

Udostępnij na:

Jadwiga i jej medal 40-lecia

Po moim pierwszym mężu i jego rodzinie została spora teczka ciekawych dokumentów z okresu PRL. Gdyby dotyczyły żyjących na pewno bym ich nie publikowała. Ale właściciele nie żyją. Adresy dawno nieaktualne. Wszystkie dokumenty są ciekawym świadectwem minionego czasu. Oto legitymacja medalu 40-lecia Polski Ludowej Jadwigi Demianiuk mojej śp. pierwszej teściowej, która całe życie przepracowała w WSS Społem.

Udostępnij na:

Legitymacja odznaki zasłużonego działacza ruchu spółdzielczego Jadwigi

Po moim pierwszym mężu i jego rodzinie została spora teczka ciekawych dokumentów z okresu PRL. Gdyby dotyczyły żyjących na pewno bym ich nie publikowała. Ale właściciele nie żyją. Adresy dawno nieaktualne. Wszystkie dokumenty są ciekawym świadectwem minionego czasu. Oto legitymacja odznaki zasłużonego działacza ruchu spółdzielczego Jadwigi Demianiuk mojej śp. pierwszej teściowej, która całe życie przepracowała w WSS Społem.

Udostępnij na:

Jadwiga zasłużona dla WSS Społem

Po moim pierwszym mężu i jego rodzinie została spora teczka ciekawych dokumentów z okresu PRL. Gdyby dotyczyły żyjących na pewno bym ich nie publikowała. Ale właściciele nie żyją. Adresy dawno nieaktualne. Wszystkie dokumenty są ciekawym świadectwem minionego czasu. Oto legitymacja odznaki zasłużonego dla WSS Społem Jadwigi Demianiuk mojej śp. pierwszej teściowej, która całe życie przepracowała w WSS Społem. 

Udostępnij na:

Legitymacja ubezpieczeniowa Jadwigi

Po moim pierwszym mężu i jego rodzinie została spora teczka ciekawych dokumentów z okresu PRL. Gdyby dotyczyły żyjących na pewno bym ich nie publikowała. Ale właściciele nie żyją. Adresy dawno nieaktualne. Wszystkie dokumenty są ciekawym świadectwem minionego czasu. Oto legitymacja ubezpieczeniowa rodziny Jadwigi Demianiuk mojej śp. pierwszej teściowej, która całe życie przepracowała w WSS Społem. Mój śp. były mąż jest dopisany jako dziecko.

Udostępnij na: